Gerry on the web...

iPad 2

2011-03-26T18:51:00.002+02:00

iPad 2 gezien door het oog van een niet zo alledaagse gebruiker. Je zou toch zin krijgen er eentje te kopen…

Hans Memling (ca. 1440-1494): Leven en Werk Deel 8: Naschrift

2011-03-19T19:43:00.001+02:00

Memling is samen met Dieric Douts en Hugo van der Goes de belangrijkste voortzetter van de nieuwe schilderkunstige richting die in de 15de eeuw in de Zuidelijke Nederlanden tot bloei kwam en waarvan Jan van Eyck, de Meester van Flémalle en Rogier van der Weyden de gangmakers waren. Het optisch realisme werd de nieuwe vorm waarin devotionele of mystieke inhouden gestalte kregen. Memling vertegenwoordigt er de meest klassieke en minst middeleeuwse fase van. Nochtans was het precies Memling die door de romantici, tijdens de gotische heropleving in het begin van de 19de eeuw, als symbool van de mystieke christelijke middeleeuwse kunst werd gekozen. De sentimentele benadering van Memling in de 19de eeuw heeft tijdens het modernisme in de eerste decennia van de 20ste eeuw, toen de esthetiek in het teken van abstractie en expressie stond, een gedeeltelijke verguizing van zijn werk in de kunstkritiek veroorzaakt. Vandaag beseft men meer en meer dat Memling een heel eigen voorstellingswereld heeft gecreëerd, die een laatste maal gestalte gaf aan de ideale religieuze verzuchtingen van een welvarende en rationeel denkende burgerij van de vooravond van het humanisme. Deze voorstellingswereld is gekenmerkt door een fysische versmelting van de heilige wereld met de menselijke (te vergelijken met de mythologische wereld in de oudheid); een niet geëvenaarde, allesomvattende epische structuur in de vertolking van de evangelische feiten, hun symboliek en eschatologische aspecten [afb.31]; een nieuwe, glasheldere en open organisatie van de ruimte; een perfectionistische kristallisatie van het portret in een streven naar platonische schoonheid.

Voor de Brugse ateliers is Memling de figuur geweest die de beeldformules en de rijzige, gestileerde vormgeving van Rogier van der Weyden heeft geïntroduceerd, en zo een stijl heeft gecreëerd die typisch Brugs is geworden. Het is inderdaad wellicht door Memlings komst dat een aantal Brugse kleinmeesters, die allen anoniem gebleven zijn, een onderling verwante stijl zijn gaan ontwikkelen die zich tot in het begin van de 16de eeuw handhaafde. De belangrijkste zijn de Meester van 1473, de Meester van de Ursula legende, de Meester van de Lucia legende en de Meester van de Baroncelli-portretten. Gerard David, die nog gedurende tien jaar Memling in Brugge heeft gekend, heeft onder diens invloed zijn oorspronkelijk sterk Hollandse stijl aangepast.

Joos van Cleve, Quinten Metsys en Pierer Pourbus hebben door hun natuurlijke affiniteit met de oude meester hem niet zelden op vermomde wijze geciteerd.

Whisky fever… Het mouten

2011-03-10T00:13:00.001+02:00

De eerste stap in het productieproces van whisky is het mouten van de gerst. Dit proces moet correct worden uitgevoerd want je kunt tekortkomingen later niet meer herstellen. Daarnaast is dit proces duur. Met het mouten van de gerst is tweederde van de productiekosten gemoeid. Dus veel ruimte voor vergissing is er niet.

Wat is mouten? Het moutproces is het laten kiemen van de gerst zodat het zetmeel wordt bevrijd. Het zetmeel zit aanvankelijk in de kern van de gerstkorrel en is omgeven met een celwand van proteïne. Die celwand moet worden afgebroken. Dit gebeurt in drie stappen. Weken, kiemen en drogen.

De eerste stap in het moutproces bestaat uit het weken van gerst met water in grote bakken (steeps) zodat het kiemen kan starten.

Wanneer na het weken de gerst de steeps verlaat, start eigenlijk het kiemen. Op het hoogtepunt van het kiemen, wanneer dus de celwand is afgebroken wordt het kiemen stilgelegd. Het heeft geen zin om het kiemen nog verder te laten gaan want dan gaan de jonge scheuten het zetmeel ‘opeten’. En laat het nu net het zetmeel zijn die nodig is om alcohol te maken.

Het stilleggen van het kiemen gebeurt door het drogen (kilnen) van de gerst op de moutvloer. De gerst moet voortdurend worden gekeerd om de aangemaakte hitte gelijk te verdelen. Traditioneel gebeurt dit keren door moutmannen, die met een soort schop (malt shiel) de gerst omscheppen.

Turf wordt gebruikt om de warmte nodig voor het drogen van de gerst te produceren. De turfbranden veroorzaken rook die door de gerst wordt opgenomen en hebben dus een invloed op de uiteindelijke geur en smaak van het eindproduct.

Uiteindelijk wordt de mout gemalen om het graan te openen en dus het onttrekken van suikers mogelijk te maken. Dit product noemt men grist. Dit is de start van de volgende fase in de productie van whisky: Het mashen.

Whisky fever… Peat (turf)

2011-03-05T22:05:00.002+02:00

Ik heb een nieuwe hobby. Whisky. Het is nog wel een hobby in embryonale fase. Veel weet ik er nog niet over. Toch al een eerste gedachtespinsel.

Whisky gaat eigenlijk over geuren en smaken. Geuren en smaken die worden beïnvloed door onder ander klimaat, geologie, bodem, water, heide, zeewier en turf. Maar vooral het productieproces zelf maakt eigenlijk de whisky. Later meer daarover.

Laat ik er eentje uitpikken: turf.

Wat is turf? Turf is een opeengehoopte en deels verkoolde massa vegetatie, die je doorgaans vindt in vochtige gronden. Als je turf lang genoeg bloot stelt aan druk en hitte verandert het uiteindelijk in steenkool. Turfvelden vind je vooral in het noordelijk halfrond in gematigd en kouder klimaat. In Schotland is er meer dan 1 miljoen hectare.

Turf wordt gebruikt als brandstof in een kiln om de gemoute gerst te drogen. De lengte en de intensiteit van het droogproces beïnvloeden de smaak. Veel van de essentiële delen die smaak aan whisky geven zoals o.a. phenolen zijn geen onderdeel van turf, maar komen vrij bij de verbranding ervan.

Ardbeg en Lagavulin staan bekend als hele sterke turfachtige malts. Ik heb mij een Lagavulin van 16 jaar gekocht (43%). Dit is een whisky met een heel lage aankoop drempel. Ieder supermarkt heeft die in de rekken staan. Je moet dus echt niet veel moeite doen om deze – ook bij kenners heel hoog aangeschreven - single malt op de kop te tikken.

Hier mijn eerste proef notities:

Kleur: de whisky heeft een bronsachtige kleur. Persoonlijk vind ik dit een perfect kleur voor een whisky. In onderstaande balk kom je een stuk rechts van het midden uit.

Geur: Vind ik heel moeilijk. Weinig referentie punten. Ik ruik sigaren, geur van vuurwerk? In elk geval iets rokerigs.

Smaak: Zee, ziltige smaak. Zou zeewier zo smaken? Smaakt helemaal niet zoet, zoals ik hier en daar al heb gelezen.

Afdronk: Je blijft lang met de smaak zitten. Heerlijk.

Hans Memling (ca. 1440-1494): Leven en Werk Deel 7: Stijl en techniek

2011-03-04T18:56:00.002+02:00

Memlings stijl is statisch en ruimtelijk, zijn esthetiek is idealiserend en rationeel, zijn boodschap narratief. De wereld ontplooit zich als immobiele verschijning aan het visionaire oog van de schilder. Het analytische realisme eigen aan de schilderkunst van de Nederlanden is bij hem zeker aanwezig en zelfs rimpelloos volmaakt, maar geeft de indruk niet op de echte werkelijkheid toegepast te zijn, maar op een kunstmatige wereld van geboetseerde en gekleurde vormen onder een onveranderlijke belichting en in een definitieve rangschikking.

Zijn schilderijen zijn open constructies, die in de breedte en naar de diepte toe een overzichtelijk gearticuleerde ruimte scheppen, waarin de personages als sculpturen of figuurtjes zijn neergezet. De rol die het landschap en de architecturale elementen als theatrale attributen hierbij spelen, is opvallend. De compositie berust op weloverwogen symmetrie en is bij voorkeur uit verticalen opgebouwd.

Het leven van Christus en van Maria heeft het grootste aandeel in de thematiek die zich daarnaast hoofdzakelijk beperkt tot Tronende Madonna's met Kind, dikwijls omringd door heiligen of engelen. Naast deze mariale thematiek heeft hij zoals geen van zijn voorgangers of tijdgenoten het evangelie in zijn volledige afwikkeling in epische fresco's uitgebeeld, waarin het narratieve door zijn bedachte constructie zelf icoon wordt. De verschillende elementen van de voorstelling of hoofdstukken van de handeling zijn opgenomen in een doorlopend decor, meestal een landschap, dat de gehele compositie in alle richtingen bindt. Het verhaal valt uiteen in episodes, die zich, zoals in het theater, afspelen op verschillende plateaus of in afzonderlijke gebouwtjes en interieurs. Deze "tableaux vivants" zijn volgens hun onderling chronologische en symbolisch verband ruimtelijk en compositorisch geordend in een soort visueel totaalspektakel. Het coloriet is helder, bijna mediterraan, en bevordert het ruimtelijk effect. De objecten lijken veeleer gekleurd te zijn dan van nature een eigen kleur te bezitten, zodat een soort van artificieel en gelijkmatig verdeeld kleuren evenwicht tot stand komt dat het gehele schilderijvlak inneemt en doet schitteren. Kleur vervangt bij Memling de archaïsche functie van goud of zilver.

De menselijke figuur, die zijn werk domineert, is uniform. Het zijn rijzige gestalten met een afwezige, emotieloze uitdrukking. Zij zijn in de ruimte geplaatst, als levende zuilen die het schilderij schragen. Hun gezicht is ovaalvormig met smalle, lange neus en hoog voorhoofd. In het portret krijgen zij een identiteit die enkel berust op de nauwkeurige registratie van hun onderling verschillende fysionomie en niet op hun karakter of uitdrukking. Ze lijken ook geen reële leeftijd te hebben. Memling heeft een idealiserende fusie tot stand gebracht tussen het geobserveerde portret van Jan van Eyck en het gestileerde portret van Rogier Van der Weyden door het gezicht sculpturaal te benaderen. Het hoofd wordt in zijn bijzonderheden driedimensionaal afgetast en gepolijst. Het portretbeeld berust niet op compositie maar op "uitsnit", zoals bij een close-up in de fotografie. Dat is een volstrekt origineel kenmerk van Memlings portretkunst.

Een bijkomend maar bijzonder typisch aspect van Memlings stijl is de ruime plaats die sierelementen als heraldische schilden (driedimensionaal met helm en helmteken), wimpels en vlaggen en spreukbanden met betrekking tot de naam van de schenker of van de geportretteerde in zijn werk innemen [afb. 27]. Al deze elementen zijn op vindingrijke wijze in de voorstelling geïntegreerd of op de achterzijde van het portret of het luik aangebracht en realistisch uitgewerkt met de kennis en bedrevenheid van een gespecialiseerde sierkunstenaar. Ook de jaartallen zijn dikwijls op eyckiaanse wijze in het tafereel verwerkt, in reliëf of in steen gebeiteld.

Memlings werk kan over een lange tijdsperiode gevolgd worden. Uit het overzicht blijkt dat er nauwelijks van een stijlevolutie sprake kan zijn. Tussen de vroegst gedateerde retabels (Laatste Oordeel, 1467, Panorama met de Passie, ca. 1470 en het laatste (Greverade-retabel, 1491) is er in zijn geheel genomen geen wezenlijke stijlverschuiving, tenzij dat er aanvankelijk een uitgesproken invloed van Van der Weyden kan worden vastgesteld, te herkennen in de types, de scherpe, karaktervolle tekening van fysionomie en handen en in een zekere hoekigheid en ascese in de figuratie. Deze meer archaïsche stijl is nog in enkele andere werken terug te vinden, onder meer in de Tronende Madonna van Kansas City, het Portret van een lid van de familie Rojas (privéverzameling) en in de Triptiek van Jan Crabbe . Een ander aspect van de vroege stijl zijn de meer gespannen, gladde volumes en het gewelfde modelé (Madonna met het Kind op een kussen [afb. 28]; Portinari-portretten) die later een soepeler natuurlijkheid verkrijgen. Ook de lineaire aanlegtekening met het penseel staat in de vroegste werken zeer dicht bij Van der Weyden. Of Memling een aandeel had in de Sforza-triptiek (Brussel, Koninklijke Musea voor Schone Kunsten van België) is onvoldoende aangetoond.

Wel is nu definitief uitgemaakt dat hij niet de auteur kan zijn geweest van de Taferelen uit de kindertijd van Jezus (vijf panelen verdeeld over Glasgow, Art Gallery and Museum; Madrid, Museo del Prado; Washington, National Gallery of Art; Birmingham, Museum & Art Gallery), die nog in het atelier van Rogier van der Weyden en dus vóór 1464 zijn ontstaan. De Madonna met Kind (Brussel, Koninklijke Musea voor Schone Kunsten van België), een kopie naar een verloren werk van Rogier van der Weyden [afb. 9 - zie deel 2: De vroegste werken tot 1472], is vermoedelijk wel een jeugdwerk van Memling.

Het feit dat Memling de vormentaal van Van der Weyden in de richting van het bevallige en paradijselijke heeft vertaald, werd soms - wellicht niet ten onrechte - toegeschreven aan zijn Duitse origine en aan zijn eerste vorming in de Rijnstreek. De lieflijke figuratie van Stefan Lochner en ook soms diens composities roepen een zekere verwantschap op. Lochners Laatste Oordeel (Keulen, Wallraf-Richartz-Museum) blijkt wel degelijk een rechtstreekse inspiratiebron voor Memling te zijn geweest, en dit naast en in weerwil van Van der Weydens Laatste Oordeel uit Baune. Ook later is er nog frequent Duitse invloed aan te wijzen. De theatrale uitwerking met vele figuren van de Calvarie in de Greverade-triptiek was op dat moment onbekend in de Nederlanden, maar kwam al lange tijd voor in Westfalen. Ook het dubbelportret op één paneel lijkt een Duitse oorsprong te hebben. Het opvallend klassieke karakter van Memlings kunst doet een kennis van Italiaanse voorbeelden vermoeden. In zijn latere werk komt deze belangstelling bijzonder duidelijk tot uiting in het gebruik van renaissance ornamenten zoals vruchtenslingers.

Memling is ook de eerste kunstenaar in de Nederlanden die enkele allegorieën met betrekking tot liefde en deugd tot stand bracht, wat toen in Venetië en Florence een courant genre was (Triptiekje van de Aardse Ijdelheid en de Hemelse Verlossing ; Allegorie met een Maagd; Diptiek van de allegorie van de waarachtige liefde ). Het al genoemde systematische gebruik van Romeinse kapitalen en humanistisch cijferschrift in de opschriften vindt in Memling zijn vroegste manifestatie in het noorden.

Memling is de eerste kunstenaar benoorden de Alpen die het portret tegen een landschapsachtergrond zet. Dat portrettype treffen we al zeer vroeg aan (ca. 1467-1470), in de mansportretten van Frankfurt of van The Frick Collection. Het is gezien het geringe tijdsverschil van de dateerbare werken vooralsnog onmogelijk om te weten of Memling hierin het Italiaanse genre voor was. Veeleer moet men hier denken aan een osmose van het in de Nederlanden ontwikkelde landschap als achtergrond van heilige figuren (Rogier van der Weyden, Braque-triptiek [afb. 30]). In ieder geval werden Memlings portretten en ook zijn Madonna's later vaak - en niet het minst voor het landschap - geïmiteerd. Leonardo da Vinci, Perugino of Fra Bartolomeo bijvoorbeeld zijn niet denkbaar zonder Memling.

De schilderkunstige techniek van Memling verschilt niet wezenlijk van de traditie van de paneelschilderkunst in de Zuidelijke Nederlanden in de 15de eeuw. De gelaagde en vloeiende Van Eyck-techniek is bij hem echter vereenvoudigd. Er zijn beduidend minder verflagen aanwezig. De detaillering en het modelé zijn dikwijls in één handeling aangebracht in kleine toetsen. Licht en donker zijn niet meer altijd optisch versmolten in de verflaag, maar meer grafisch in fijne penseelstreken aan het oppervlak aangebracht met gebruik van loodwit en neutrale donkere tonen. De bijzonder dunne schildering, vooral van het inkarnaat, heeft na verloop van tijd dikwijls het doorschemeren van de voorbereidende tekening veroorzaakt. Deze tekening is in vergelijking met die van andere schilders uit deze tijd bijzonder verward en schetsmatig, met veelvuldige hernemingen en wijzigingen. Dit moet niet als een gevolg van het onstuimige temperament van Memling als tekenaar geïnterpreteerd worden, maar is het resultaat van zijn voorliefde om de compositie grotendeels rechtstreeks op het paneel zelf en niet vooraf op papier te ontwerpen.

Het hele scheppingsproces blijft dus zichtbaar op de infraroodopnamen. Na de aller vroegste werken waarin nog een strakke "gotische" grafiek wordt beoefend, schakelde Memling al vanaf ca. 1467 (delen van het Laatste Oordeel) over op de hem zo eigen moderne schets met zwart krijt of houtskool.

In één geval, het Portret van Maarten van Nieuwenhove, is een nauwkeurige perspectiefconstructie aanwezig, wat op het niveau van de voorbereidende tekening het vroegste voorbeeld hiervan in de Nederlanden is.

iPad 2

2011-03-03T22:31:00.001+02:00

There’s really no reason to buy an iPad 2. Here is why. No real surprises, no hot stuff. The most surprising of it all was that Jobs himself made the presentation.

The King's Speech

2011-03-02T21:21:00.000+02:00

Since ‘The King’s Speech’ is a low budget British movie. American film makers found it unfit for the US market. They are planning an adaptation. Here below is the trailer for this new movie. Enjoy. It’s hilarious.

Vreemde gebouwen (3)

2011-02-19T17:48:00.001+02:00

Wanneer de woningcorporatie ‘Het Oosten’ in Amsterdam 100 sociale woningen gevraagd werd te bouwen, sprong het Nederlandse architectenbureau MVRDV op de opdracht.

Binnen de regelgeving over voldoende zonlicht en de grootte van de site konden slecht 87 appartementen worden gebouwd.

In plaats van open ruimte op te offeren, werden de overige 13 eenheden gewoon aan de gevels ‘geplakt’. De uitstekende suites lijken openstaande lades in een sterk uit de kluiten gewassen glazen dressing. De laagste blokken hangen net boven de hoofden van angstige voorbijgangers.

Deze zwaartekracht tartende constructie - de WoZoCo Appartementen – werd voltooid in 1997.

1q84

2011-02-17T20:51:00.001+02:00

1q84 (spreek uit: ‘Qutienvierentachtig’) vertelt de levensverhalen van twee eenzame Japanse dertigers, aan wie om en om een hoofdstuk – elk twaalf per boek - is gewijd: de schrijver en wiskundeleraar Tengo en de sportschoollerares Aomame, die als een oosterse Lisbeth Salander - Murakami verstopt zelfs een verwijzing naar ‘Mannen die vrouwen haten’ in zijn roman -op commando afrekent met gewelddadige macho’s.

Dat Tengo en Aomame een verleden met elkaar delen, wordt al snel duidelijk. Ze blijken elkaars stille, al twintig jaar uit het oog verloren jeugdliefdes.

Het hele verhaal brengt de beide hoofdpersonages door vreemde plot- wendingen steeds dichter bij elkaar. Deze hebben allemaal te maken met een boek – geschreven door een 17-jarige femme fatale - dat Tengo op verzoek van zijn eigen uitgever zó goed herschrijft, dat het een belangrijke literaire prijs wint.

‘Een pop van lucht’ heet deze bestseller. De roman beschrijft hoe een meisje opgroeit in een religieuze sekte en daar tijdens een eenzame opsluiting wordt bezocht door de ‘Little People’. Kleine vreemde wezens die hun begerige klauwen uitstrekken naar ‘onze’ wereld. Daarbij maken ze gebruik van een soort reproductie techniek, die sterk doet denken aan ‘Invasion of the Body Snatchers’.

Zowel Tengo als Aomame vormen een bedreiging voor de ‘Little People’. De ene door zijn bemoeienissen met het boek en de andere door de Leider van de sekte te doden.

In navolging van de Japanse uitgever heeft Atlas de Nederlandse vertaling van Boek Eén en Twee samen op de markt gebracht. Deel drie ligt halfweg volgende maand in de boekhandel.

Ik moet dus niet lang meer wachten om te weten of Aomame zich nu al dan niet een kogel door de kop jaagt. En Tengo - radeloos dwalend door de donkere herfstnacht op zoek naar zijn geliefde - dit zal kunnen verhinderen.

Nog iets anders:

‘Het merendeel van de mensen kan nauwelijks beoordelen of een roman goed of slecht is, maar ze willen niet bij de buren achterblijven, dus als iedereen het over een boek heeft kopen zij het ook.’

Deze passage uitgesproken door Tengo’s cynische uitgever krijgt toch wel een ironische bijklank. De hype die deze boeken heeft gecreëerd zal ook velen aanzetten de boeken te kopen los van het feit of ze nu goed of slecht zijn…

Hans Memling (ca. 1440-1494): Leven en Werk Deel 6: De personen en het werk

2011-02-16T07:41:00.001+02:00

Men heeft, zonder enig bewijs, Memlings zelfportret willen herkennen in sommige opvallende achtergrondfiguren, vooral op het middenpaneel van het Johannesretabel en van de Donne-triptiek [afb. 26], en ook nog op de Passie-triptiek te Lübeck (in het gezelschap van de Duitse schilders Wolgemut en de jonge Dürer). De Italiaanse geschiedschrijver Marcanronio Michiel zag in 1521 in Venetië in het huis van kardinaal Grinuni een zelfportret, dat hij als "tamelijk dik" en van het "rossige type" beschreef.

Er is uitzonderlijk veel bewaard van Memlings oeuvre. Het omvat meer dan dertig portretten (soms als tweeluik met een Madonna met Kind), een twintigtal altaarstukken of kerkelijke schilderijen met schenkersfiguren, dikwijls meerdelig en van grote afmetingen, een vijftiental losse Madonna voorstellingen, waarvan de luiken met de schenkersfiguren of de portretten verloren zijn, en ten slotte nog een twintigtal schilderijen met diverse thema's uit het evangelie, met betrekking tot heilige figuren of met moralliserende allegorieën.

Memling leefde in de woelige periode die het einde van de Bourgondische tijd kenmerkte, hoewel hiervan in zijn werk weinig te merken valt. Zijn opdrachtgevers waren vrijwel allen rijke burgers (bankiers, handelaars, politici) of geestelijken en enkele malen ook edelen. Dikwijls waren het vreemdelingen, vooral Italianen, die ofwel om politieke ofwel om financiële redenen betrekkingen onderhielden met het toen welvarende Brugge. Zij lieten zich door Memling portretteren, al dan niet op een devotie- of altaarstuk voor hun kapel in Brugge of hun thuisland. Officiële opdrachten (voor stad of hof) blijken niet tot zijn werkterrein te hebben behoord. Een uitzondering is het verloren Portret van Antoon van Bourgondië , bastaardzoon van Filips de Goede.

Wolf Hall

2011-02-15T07:50:00.001+02:00

Elf romans schreef Hilary Mantel voor ze met het vuistdikke Wolf Hall in 2009 de Booker Prize won. Ik kende haar niet en had nog geen enkel van haar verhalen gelezen. Het is trouwens enkel door het winnen van die prijs dat ik in de verleiding kwam een boek van haar te kopen. Wolf Hall was toen nog niet vertaald in het Nederlands. Het is dus een ‘klus’ geworden om me door het boek te worstelen. Het is geen ‘The old man and the sea’, als je begrijpt wat ik bedoel…

Vóór Wolf Hall verscheen, liet Mantel uitschijnen dat het haar wreedste boek ooit zou worden. Haar eerdere romans hadden haar in het Verenigd Koninkrijk al de reputatie bezorgd een schrijfster van donkere verhalen te zijn.

Met Thomas Cromwell als centrale 'held' beloofde Wolf Hall alvast hard en wreed te worden. Want de zestiende-eeuwse historische figuur Thomas Cromwell was als belangrijkste adviseur van de Engelse koning Hendrik VIII een van de meest gehate mannen van zijn tijd.

Het is dan ook bijna een aangename verrassing om Cromwell in Mantels roman te leren kennen als een man van vlees en bloed, met zijn slechte, maar ook zijn goede kanten.

Op de eerste bladzijde van Wolf Hall wordt puber Thomas Cromwell in het jaar 1500 verrot geslagen door zijn vader, een dronken smid uit Putney. Thomas vlucht weg en steekt met de hulp van Vlaamse handelaars in Dover het Kanaal over, richting Calais.

Amper tien bladzijden verder is het 1527 en is Cromwell de geliefde assistent van de net bij Hendrik VIII in ongenade gevallen kardinaal Wolsey. Maar Cromwell is een survivor, en een decennium later is hij dé vertrouweling van de koning.

Hij wordt benoemd tot Hendriks plaatsvervanger en wordt zo de absolute heerser over de anglicaanse kerk.

Maar wie hoog vliegt, riskeert laag te vallen: nog geen vijf jaar later wordt Cromwell beschuldigd van hoogverraad.

Wolf Hall leest als een hogesnelheidstrein. Bijna 700 bladzijden lang sleurt Hilary Mantel haar lezers mee van de ene spannende scène naar de andere.
Via flashbacks, herinneringen en spitante dialogen springt ze behendig heen en weer tussen Cromwells jeugd, zijn eerste stappen als diplomaat en zijn succesvolle jaren als politicus.

Met Wolf Hall heeft Mantel de Booker Prize dubbel en dik verdiend. Een aanrader dus.

Anjoli Priorat 2008

2011-02-14T20:50:00.001+02:00

Nog niet zo lang geleden zijn we met een aantal vrienden op wijnproeverij geweest bij Tanine & Cuisine. Eén van de beste wijnen die onze gastvrouw Hilde presenteerde was de Anjoli van 2008.

Anjoli is een prachtige kennismaking met de prestigieuze Priorat regio in Spanje. De Ardèvol familie maakt er al wijn in het dorp Porrera sinds de 13e eeuw. Anjoli is de naam van de geadopteerde dochter van Rose Galceran, één van de partners van het wijnhuis Ardèvol.

Ardèvol Anjoli is licht robijnrood van kleur met een neus van verse bessen, zoethout en tabak. De wijn smaakt naar van pruimen en bramen. Ze is goed in balans en heeft een heel lange afdronk.

Anjoli is een mengsel van 40% Garnacha, 40% Cabernet Sauvignon, 10% Syrah en 10% Merlot. De wijn werd gegist in temperatuur-gecontroleerde roestvrijstalen tanks om dan verder te rijpen gedurende 16 maanden in Franse eiken vaten.

Deze wijn krijgt een goede beoordeeling door zowel Robert Parker als de Wine Spectator. In ieder geval is de wijn stukken beter dan de kwaliteit van hun website…

Vreemde gebouwen (2)

2011-02-13T19:32:00.002+02:00

De scheve toren van Pisa moest een loodrecht gebouw zijn. Het moest een symbool worden voor de handelsmacht van Pisa in de 12de eeuw. De toren is gebouwd op zachte klei en begon al een paar jaar na de voltooiing over te hellen.

Na de voltooiing helde de toren al 1,37 meter. Maar naar mate de tijd verstreek, werd de hoek van de 16.000 ton wegende toren steeds precairder. Tegen 1990 leunde te toren al bijna 4 meter uit het middelpunt en moesten meer dan 900 ton loden balast de toren beletten van om te vallen.

Het was echter niet de steeds grotere helling die bijna voor de ondergang van de toren zorgde. De geallieerde troepen stelden aan Amerkaanse sergant aan om de toren op te blazen tijdens de tweede wereldoorlog. De geallieerden dachten dat de Duisters de toren gebruikten als observatiepost. Alleen de terughoudendheid van de 23-jarige Amerikaan redde de toren van de ondergang.

Hans Memling (ca. 1440-1494): Leven en Werk Deel 5: De late jaren 1490

2011-02-05T19:50:00.001+02:00

De zeer geliefde thematiek van de Tronende Madonna met Kind, die eigenlijk in het Johannesretabel al haar eerste monumentale vorm kreeg, nam Mengling in deze late periode opnieuw op om er een groepsportret van een gezin rond te scharen. Het zogenaamde Altaarstuk van Jacob Floreins (Parijs, Louvre) combineert inderdaad het motief van de Madonna op een troon in een open architectuur met het familieportret zoals op de Moreel-triptiek.

Zoals reeds eerder aangestipt, is er al vanaf de Moreel-triptiek in een aantal werken een groeiende vrijheid en dynamiek in de schilderkunstige factuur te bespeuren die veeleer in een toetsenstructuur aan de oppervlakte dan in een vervloeiende versmelting van het modelé tot uiting komen. Deze "modernere" technische benadering van het geschilderde beeld vindt haar extreme resultante in twee werken bewaard in de Capilla Real van Granada. Zowel de Tronende Madonna met Kind [afb. 25] als de Diptiek met de Kruisafneming hebben een zelfde pasteuze schriftuur, die bij fotografische vergroting een verrassend directe penseelslag vertoont.

Ook het Portret van Jacob Obrecht , dat pas in 1496, twee jaar na de dood van Hans Memling, door een andere hand werd afgewerkt, maar door zijn stijl en buitengewone kwaliteit volgens mij wel op zijn actief kan worden gezet, vertoont een stevigheid in de schilderkunstige materie en een robuustheid in het voorkomen die wellicht Memlings "ultima maniera" mede illustreren.

Memling overleed op 11 augustus 1494 en werd begraven op het kerkhof van de Sint-Gilliskerk. Deze gegevens werden opgetekend door Rombout de Dappere, bisschoppelijk notaris die ook de akte van de translatie van de relieken voor het Ursulaschrijn had opgesteld. Op 10 december 1495 werd de erfenis van zijn bezittingen voor zijn drie kinderen ingeschreven. Zij waren toen nog steeds minderjarig. Nog in 1534 en later komen in de rekeningen van de parochiekerk van Seligenstadt vermeldingen voor van jaargetijden van vier missen, voor ene "Henne Mommelings", burger van Brugge in Vlaanderen. Vermoedelijk heeft hijzelf nog deze stichting in zijn geboortestad geregeld.

[Afb. 25]

Vreemde gebouwen (1)

2010-12-22T22:53:00.001+02:00

Vanaf 1971 doemde de Astra toren voor slechts drie decennia over het ‘red light district’ van Hamburg. De modernistische gebouw, waarin de brouwerij die Astra bier maakt werd gehuisvest, leek op een kruising tussen een Barnett Newman sculptuur en het beginstadia van een spelletje Jenga.

Gelegen op de top van een heuvel in het St. Pauli district, werd het gebouw een iconisch deel van de skyline van Hamburg.

In de jaren 1990, echter, werd de brouwerij opgekocht door grotere drankenproducent, en werd de productie van het Astra bier naar elders overgebracht.

Ondanks aanvankelijke beloften om het gebouw te vernieuwen, werd de originele Astra toren vijf jaar geleden gesloopt.

De vervangende nieuwbouw, die ook wel de Astra toren wordt genoemd, is maar een mager afkooksel en heeft niets meer van het zwaartekracht tartende gevoel van het origineel.

Druk

2010-12-21T17:24:00.002+02:00

"Druk dat ik het heb, druk!!!" is waarschijnlijk het meest gebruikte excuus van een luiaard.

Het ergert mij mateloos. Vroeger kon ik daar blijkbaar beter tegen. Of komt het nu meer voor? Zit de wat lossere management stijl er voor iets tussen? Ik weet het niet. In ieder geval moet er iets aan gebeuren of ik doe nog ongelukken…

Marques de Vargas

2010-09-05T22:59:00.001+02:00

Het is al een heel eind geleden dat ik me nog eens heb uitgesproken over een wijn die ik heb gedronken.

Laatst ben ik op een Rioja gebotst die zeker de moeite waard is. Marques de Vargas Reserva 2005 is te koop bij Colruyt. Deze frisse rioja is gemaakt van 75 % tempranillo, 10 % mazuelo, 5 % garnacha en 10 % andere regionale druiven.

De wijn heeft een diep rode kleur (zwarte kersen) en een complex aroma van gekonfijt fruit, fijne koffiegeuren, zoethout en vanille. Dank zij de aanwezige zuren heeft de wijn een krachtige en frisse smaak.

‘Ideaal bij beter gevogelte en lam’, aldus de site van de Colruyt. Maar volgens mij geniet je er het meest van tijdens een zwoele zomeravond bij een gezellige babbel met wat vrienden.

Meer info over deze wijn vind je hier.

Iets meer over de Rioja.

De Rioja streek in Spanje produceert één van de beste en oudste wijnen van de wereld: De Rioja.
De heropleving van de Rioja, in de tweede helft van de 19de eeuw, was een direct gevolg van de phyloxera bacterie, die veel wijngaarden over de hele wereld heeft vernietigd.

Engelse kooplieden kwamen naar de Rioja om de Franse wijnproducten te vervangen. Toch heeft de Rioja veel meer gemeen met de Chianti dan met de Franse wijnen. Beide wijnen zijn vooral gebaseerd op één soort druif. Bij de Rioja is dat de Tempranillo.

De Tempranillo druif levert een wijn met een vrij hoge zuurtegraad en aroma’s van frambozen en braambessen. Door het toevoegen van andere druivensoorten zoals Graciano, Mazuela en Grancha, krijgen de Rioja wijnen meer complexe smaken en aroma’s. Maar het is vooral de traditie om de wijn voor een lange periode te laten rijpen in eiken vaten die voor het typische karakter zorgt.

Traditioneel wordt de Rioja gerijpt op Amerikaanse eiken vaten die voor de vanille en kokosnoot smaak zorgt. Toch gaan meer en meer producenten over op Franse eiken vaten waardoor de wijn een meer kruidige smaak krijgt.

Het label Reserva en Gran Reserva zijn houtrijpingsklassen die aangeven dat de wijn gedurende minimum 3 tot 5 jaar in de kelder van de producent gerijpt heeft.

Hans Memling (ca. 1440-1494): Leven en Werk Deel 4: De rijpe jaren 1480

2010-08-26T19:14:00.000+02:00

In de jaren 1480 is Memling op het toppunt van zijn kunnen en zijn produktie is zo groot dat we niet alleen aan een snel en aanhoudend werk ritme moeten denken maar ook rekening moeten houden met de aanwezigheid van assistenten, die bijvoorbeeld de eerste kleurlagen aanbrachten op de tekening of zelfs achtergrondfiguurtjes of landschappelijke en vegetale elementen in de stijl van de meester voor hun rekening namen.

Van deze inbreng van gezellen is meestal weinig of niets te merken omdat die versmelt in de nagestreefde eenvormigheid van het eindprodukt. Zo vertoont het in 1480 beëindigde twee meter brede Panorama met de Komst en de Triomf van Christus [afb. 17] een tot in de verste hoeken van het schilderij volgehouden schilderkunstige virtuositeit en een stralende kleurenkracht. Dit bijbels Wereldlandschap - verkeerdelijk De zeven vreugden van Maria genoemd -, waarin het vreugdevolle gedeelte van de heilsgeschiedenis zich op narratief en ruimtelijk ingenieuze wijze voltrekt, is syntactisch verbonden door de stoet van de Wijzen die de schilderijruimte doorkruist. Het is de blijde tegenhanger van het oudere Panarama met de Passie van Turijn en in een vergelijkbare doorlopende verhaaltrant ontworpen. Dit schilderij was bestemd voor het altaar van het gilde van de huidenvetters, in de meest oostelijke kapel van de Onze-Lieve-Vrouwekerk in Brugge. Het werd geschonken door Pieter Bultinc, "huydevetter en coopman", en zijn vrouw Katelyne van Ryebeke, zoals op de oude lijst, die nog tot aan het einde van de 18de eeuw aanwezig was, te lezen stond.

[afb. 17]

Prachtige, geraffineerde voorbeelden van portretkunst die hij tegelijkertijd beoefende, zijn het Brugse Portret van een jonge vrouw uit 1480 en het naar uitvoering en stijl erbij aansluitende Haagse Portret van een biddende man voor een landschap . De Zegenende Christus van Boston draagt het jaartal 1481.

Een retabeltje dat we misschien ook vooraan in de jaren 1480 mogen situeren en dat de al eerder genoemde bijzonder brede lijst vertoonde die met pinnen op de luiken was bevestigd, is de Triptiek met de Rust op de vlucht naar Egypte (Parijs, Musée du Louvre; buitenluiken: Cincinnati Art Museum). Het werk is volledig ingenomen door staande heiligenfiguren, een wellicht uit Duitsland overgenomen typologie. Op 8 mei 1480 liet een zekere Hannekin Verhanneman zich als leerling van Hans Memling inschrijven. Het is de eerste maal dat Memling in het schildersregister wordt genoemd. In 1480-1481 werd Memling terugbetaald als één van de 247 geldschieters van de stad Brugge, die de oorlog van Maximiliaan van Oostenrijk tegen Lodewijk IX van Frankrijk moesten helpen bekostigen. Hij behoorde niet tot de rijkste groep, maal was toch een van de 107 gegoeden, die elk twintig "schellingen groten" of een pond hadden geleend. Eind 1483 of meer waarschijnlijk in 1484, het jaar waarin Gerard David lid werd van het schildersambacht, nam Memling weer een leerling in dienst, Passchier vander Mersch. Dat klopt met de reglementering dat de leertijd vier jaar bedroeg en een meester maar één leerling tegelijk mocht opleiden. Memlings eerste leerling trad inderdaad vier jaar eerder in dienst. Over deze leerlingen is verder niets bekend. Geen van beiden is vrijmeester geworden. Passchier vander Merseh stierf omstreeks 1501-1502. Wie wel carrière maakte en naar alle waarschijnlijkheid bij Memling zijn vak leerde maar nooit geregistreerd werd, was de uit Reval (Tallinn) afkomstige Michel Sittow. Door een proces dat hij tegen zijn stiefvader voor het hof van Lübeck had ingespannen, weten we dat hij in 1484 naar Brugge kwam om er het schildersvak te leren en dat zijn leertijd in 1486 nog niet beëindigd was. In 1492 is hij hofschilder van Isabella de Katholieke. Compositorisch maar ook technisch is het weinige werk dat nog van hem is overge bleven schatplichtig aan Memling. Misschien heeft hij Memling geassisteerd bij het enorme aantal opdrachten die deze in de tweede helft van de jaren 1480 te verwerken kreeg. In die periode is echter heel weinig werk precies te dateren. Het Diptiekje van Jan du Cellier [afb. 18], een handelaar in droogwaren ("crudenier") die getrouwd was met Anna van de Woestyne, een nicht van Lodewijk van Gruuthuse, moet, wegens zijn alleenstaande positie op het rechterluik, na haar dood zijn ontstaan, na 1482 dus, toen beiden een grafplaats in de Onze-Lieve-Vrouwekerk kochten.

[afb. 18]

De Moreel-triptiek draagt het jaartal 1484. Dit is de stichtingsdatum van het altaar dat Willem Moreel en zijn vrouw Barbara oprichtten aan de zuidmuur van de Sint-Jacobskerk. Men mag dus aannemen dat het 3,5m brede drieluik pas dan werd aangevat, en niet voltooid zoals tot nog toe altijd werd vooropgesteld. Hoewel een zekere starheid in het landschap aan de medewerking van assistenten kan te wijten zijn, is het een imposante fries, die weerom, naar Duitse gewoonte, opgebouwd is met staande heiligen figuren. Ook de "stapeling" van de koppen in het groepsportret herinnert aan voorbeelden zoals de maagden op Lochners Dombild. Hier schilderde Memling het vroegste portret van een voltallig kroostrijk gezin in de Nederlanden. Toen de Moreel-triptiek ongeveer voltooid was, moeten zowel het Nájera-retabel als de Greverade-triptiek en het Ursulaschrijn zich in de aanvangsfase hebben bevonden. Zij waren respectievelijk afgewerkt omstreeks 1490, in 1491 en 1489. Stilistisch zijn al deze werken wegens te grote verschillen in type en formaat moeilijk met elkaar te vergelijken.

Memlings vrouw blijkt in 1487 gestorven te zijn. Men weet alleen maar dat zij van haar voornaam Tanne (Anna) heette. Onder voogdijschap van Lodewijk de Valkenaere en de goudsmid Diederik van den Gheere werd toen zoals gebruikelijk de helft van de bezittingen van het echtpaar aan de kinderen toegewezen die nog niet de volwassen leeftijd (vijventwintigjaar) hadden bereikt. Zij heetten Hannekin, als oudste genoemd naar zijn vader, Neelkin en Claykin.

Uit hetzelfde jaar 1487 zijn twee gelijkaardige devotieportretten bekend. De Diptiek van Maarten van Nieuwenhove stelt de toekomstige burgemeester van Brugge op 23-jarige leeftijd voor in aanbidding voor Onze-Lieve-Vrouw met het Kind. Dit contemplatieve moment is in een gotische burgerkamer gesitueerd, wat niet het geval is met de ook uit 1487 daterende Triptiek van Benedetto Portinari [afb. 19] waar de devotie tot de Madonna, die van hetzelfde type is, in een open galerij plaatsvindt. Benedetto's naamheilige, de H. Benedictus, staat op het linkerluik. De zijpanelen zijn zeker afkomstig uit het hospitaal van Santa Maria Nuova in Florence, dat door de familie Portinari was gesticht. De identificatie met deze neef van Tommaso Portinari is niet bewezen maar waarschijnlijk. Op de achterzijde van het portret staat zijn devies DE BONO IN MELIVS op een banderol die zich wikkelt om een afgeknotte eikestam waaruit een nieuwe twijg ontspringt. Deze enige nog volledig bewaarde devotietriptiek toont aan dat ook de drieluiken met man en vrouw van hetzelfde type zullen zijn geweest, namelijk met drie even grote panelen die over elkaar als een doos werden dichtgeklapt, zodat het wapenschild of het devies aan de buitenkant zichtbaar werd.

[afb.19]

Tussen 1480 en 1490 ontstonden nog een hele reeks andere portretten, die alle moeilijk preciezer te dateren zijn. In heel veel gevallen blijken zij voor leden van de Italiaanse kolonie te zijn gemaakt. De landschapsachtergrond is nu meestal een vast gegeven. Deze portretten zijn niet meer weg te denken uit de geschiedenis van de moderne Europese portretkunst. De fraaiste voorbeelden zijn het Portret van een man met een munt , het Portret van een man met brief [afb.20], het Portret van een biddende jongeman (Londen, National Gallery), het Portret van een jongeman in de loggia (New York, Metropolitan Museum of Art, The Robert Lehman Collection), het Portret van een jongeman voor een landschap.

[afb. 20]

Memlings populairste werk, het Reliekschrijn van de H. Ursula voltooide hij ten laatste in 1489. De relieken van de H. Ursula, bewaard in het Sint-Janshospitaal, werden op 21 oktober van dat jaar (op de feestdag van de H. Ursula) door wijbisschop Gillis de Bardemakere in het nieuwe schrijn gesloten, in het bijzijn van onder meer de broeders Jan Floreins en Jacob de Ceuninc, respectievelijk meester en bursier, beiden bekend uit vroegere schilderijen van Memling (zie hierboven), en zuster Jossine van Dudzele, op dat moment meesteres van de gemeenschap. Toch was het nog onder haar voorgangster Agnes Casemhrood dat de opdracht werd gegeven. De hoekbeeldjes stellen de patroonheiligen van de kloosterlingen voor die toen de leidinggevende functies waarnamen. De reliekhouder is opgevat als een met maaswerk en beeldsnijwerk versierde gotische kapel in verguld hout, waarvan de boogvormige doorbrekingen op de vier zijden van schilderijtjes zijn voorzien, als waren het gebrandschilderde ramen. Zes taferelen in miniatuurtrant, door gebeeldhouwde arcaden omsloten, verhalen de legende van de marteldood van de H. Ursula. Op de smalle portaalzijden staan Ursula, die de 11.000 maagden beschermt, en Onze-Lieve-Vrouw, die aanbeden wordt door twee zusters die de kloostergemeenschap vertegenwoordigen. De aandacht voor de gebouwen in de scènes die zich in Keulen afspelen, wijst op Memlings vertrouwdheid met deze stad en toont zelfs aan dat hij speciaal naar Keulen is gereisd om schetsen te maken op de precieze locaties waar hij de taferelen op beide oevers van de Rijn zou laten plaatsvinden [afb. 22]. Hoe uniek ook in zijn genre, de penseelvoering van het Ursulaschrijn is soms niet meer zo accuraat als in zijn vroegere miniatuurtafereeltjes. De medaillons op het dak zijn door een andere meester aangebracht in de stijl van Memling. Het is de enige duidelijk aanwijsbare inbreng van een assistent in Memlings oeuvre.

[afb. 22]

Rekening houdend met de omvang moet Memling al rond 1487 het negen levensgrote panelen tellende Retablo Mayor van de kerk van de benedictijnenabdij Santa Maria la Real in Nájera (bij Logrono, La Rioja) hebben aangevat. Het bestond uit drie horizontale registers met als hoofdtafereel een Hemelvaart van Maria. Alleen het bovenregister gevormd door de drie panelen met de Zegenend Christus tussen musicerende engelen (Antwerpen, Koninklijk Museum voor Schone Kunsten) is bewaard gebleven. Hoewel hier zeker assistenten mee aan het werk zijn geweest, is hun aandeel moeilijk te achterhalen. Het werk is een van de eerste Vlaamse, voor export bestemde retabels naar zuiderse monumentale smaak. Het werd rond 1491 opgesteld boven het altaar tegen de vlakke muur van de oostelijke absis van de kerk [afb.21].

[afb. 21]

De internationale erkenning van Memlings meesterschap resulteerde rond dezelfde tijd ook in een belangrijke Duitse bestelling, de laatste die bekend is. De Triptiek met de Passie [afb. 23] werd in opdracht van Heinrich Creverade of van zijn broer Adolf (of van allebei) voor hun kapel in de dom van Lübeck geschilderd. Heinrich was koopman en vertegenwoordigde de Hanzebelangen in het Oosterlingenhuis te Brugge. Zijn broer werd na 1494 domheer in Lübeck. De stichtersfiguur op het retabel is vermoedelijk Adolf, wiens testamentaire beschikkingen de stichting mogelijk maakten. Door omstandigheden werd de kapel pas in 1504 ingericht. Het retabel dateert nochtans al van 1491 en vormt samen met het Laatste Oordeel , het Johannesretabel en de Nájera-panelen het omvangrijkste werk dat Memling schilderde. Het is een drieluik met dubbele luiken, d.w.z. dat na een eerste sluiting over de volledige breedte vier panelen zichtbaar worden, waarop de vier heiligen staan afgebeeld aan wie het altaar was toegewijd. Pas na de tweede sluiting ziet men de echte buitenkant met de Annunciatie in grisaille. Dit in de Nederlanden niet gebruikelijke type is vermoedelijk door Duitse, met name Lübeckse voorbeelden geïnspireerd.

[afb. 23]

Al deze werken vertonen figuren die door hun uitgelengde gestalte helpen bijdragen tot het monumentale effect van de compositie. Andere voorbeelden met een vergelijkbare typologie, die aan de latere werken eigen lijkt, zijn de Annunciatie (New York, Metropolitan Museum of Art, The Robert Lehman Collection) die vermoedelijk het jaartal 1489 droeg, de H. Hiëronymus en de Christus aan de geselkolom .

Nog vóór 1488 moet de Triptiek met Tronende Madonna en Kind van Wenen (Kunsthistorisches Museum) zijn geschilderd. De huidige in donkere tabbaard gehulde schenker is niet van Memlings hand en verbergt een andere figuur die niemand minder dan de in 1488 gestorven abt Jan Crabbe moet zijn geweest. De luiken stellen de twee Johannessen voor en op de gesloten kant staan de levende figuren van Adam en Eva in een nis. In dit werk verschijnt voor het eerst het uit Italië overgenomen motief van putti die bovenaan festoenen voor het tafereel spannen. Het komt nadien nog een paar maal bij Memling voor, onder meer in de Triptiek met de Verrijzenis (Parijs, Louvre) of de Tronende Madonna met Kind en twee engelen van Florence [afb.24]

[afb. 24]

Fietsen rond Kortrijk

2010-08-22T21:40:00.001+02:00

We zijn gisteren gaan fietsen met Inge en Hans. Een leuke maar niet te onderschatten tocht rond Kortrijk van om en bij de 80 km. Ik wist niet dat de heuveltjes daar zo talrijk waren.

De rit ging van Kuurne langs het kanaal Kortrijk Bossuit naar de Schelde. Langs de taalgrens naar Helkijn en Spiere. Tot daar toe geen probleem. Alles was dan nog vlak. Maar dan moesten we van het Schelde gebied naar het Leie gebied. Het is me heel duidelijk geworden waarom de Leie daar niet in de Schelde vloeit…

De rit ging verder via Kooigem naar Bellegem. We kennen nu ook Bellegem berg! Van daar naar Rollegem, Aalbeke en Lauwe naar de Leie. Oef terug plat.

Onderweg waren er gelukkig een aantal goed gekozen stops ingelast. Het was duidelijk dat onze gastheer de streek goed kende en op de juiste momenten voor een natje en een droogje zorgde. Iets wat we allebei konden smaken.

Als afsluiter van deze leuke dag, hebben we dan nog een lekkere visschotel gegeten op het terras van Bistro Banmolens in Harelbeke.

We kijken al uit naar onze volgende fietsrit!

Vakantie Corsica – Dag 10 – Terug naar Ajaccio

2010-08-11T21:30:00.000+02:00

Vandaag was onze laatste dag op Corsica. Het afscheid valt zwaar. Dit is een prachtige streek.

Vanmorgen moeten we tegen half tien uit onze kamers. Tot nu toe heb ik nog niet veel verteld over ons hotel. Valinco Village is een vrij sober hotel, die bestaat uit rijen bungalows. Iedere bungalow is uitgerust met een bed, een wc, een douche en lavabo en een ultra klein koelkastje.

Het is eigenlijk geen hotel maar een veredelde camping. Je hoort je buren even goed al zat je in een tent.

Op zich is dit geen probleem. Je bent er toch enkel om te douchen en te slapen. Voor de rest leef je in Corsica toch buiten.

Wat ik persoonlijk een groter probleem vond, was het eten. Het ontbijt kon er nog door, maar het avondeten was – kort gezegd – slecht. Ik had al in jaren geen soepvlees meer gegeten, maar sinds we hier zijn al twee keer.

Ook de wijn bij het avondeten is die naam niet waard. Het is eerder water met een kleurtje. Dronken zal je er in ieder geval niet van worden, want volgens mij zit er geen alcohol in.

We zijn pas na de middag terug vertrokken naar Ajaccio. De suggestie om het huis van Napoleon Bonaparte en het huis Fesch te bezoeken in Ajaccio kreeg geen meerderheid. Liever nog wat nagenieten van de zee en het strand.

In de late namiddag konden we inschepen voor de overzet naar Marseille. Het einde is nabij. Morgen nog enkel de autorit naar Brugge.

Vakantie Corsica – Dag 9 – Col de Bavella

2010-08-10T22:59:00.002+02:00

Col de Bavella hebben we bezocht zonder kinderen. Je kent dat wel, stappen is toch o zo lastig… De klim naar de Trou de la Bombe hebben we samen met onze buren Luc en Rita gemaakt. Ook zij waren die dag kinderloos. Er moet toch iets in de genen van de jeugd zitten waardoor ze niet willen gaan stappen met pa en ma. :-)

In de harde rotsen van Corsica zijn door winderosie gaten ontstaan (tafoni). Je moet geen klimfanaat zijn om bij één ervan te komen. De Trou de la Bombe is een gat van zo’n negen meter hoogte die je na een wandeling van een uur kan bereiken. Het wandelpad is vrij goed aangegeven met rood geschilderde strepen op de bomen.

Later die dag hebben we nog een bezoek gebracht aan een lokale wijnboer. Domaine de Vaccelli in het gehuchtje Cognocali op ongeveer 15 minuten rijden van ons hotel, wordt uitgebaad door Alain Courréges en zijn zoon. Gedreven wijnbrouwers, die een reeks wijnen produceren, zeker de moeite waard om te ontdekken. Vooral in het oog te houden is de ‘Granit’ reeks. Deze wijnen zijn van een uitstekende kwaliteit.

Vakantie Corsica – Dag 8 – Quad & diepzeeduiken

2010-08-09T22:10:00.000+02:00

Dag 8 van onze reis was tot nu toe wel de meest spectaculaire van allemaal.
Eerst zijn de ‘mannen’ gaan rijden met een quad. De mensen van Randos quad zorgden voor een adembenemende tocht door de bergen rond de Golfe du Valinco.

Daarna zijn ma en zus gaan bouee tirer-en.

En nog was het niet gedaan. We zijn ook gaan diepzeeduiken!

En nog was het niet gedaan. Papa is dan nog eens met zus in het zwembad geweest. Een unieke belevenis.

En last but not least: de diploma’s van het catamaran zeilen.

Een onvergetelijke dag!

Vakantie Corsica – Dag 7 – Bonifacio

2010-08-08T23:11:00.004+02:00

Vandaag hebben we Bonifacio bezocht. Deze prachtige middeleeuwse stad is gebouwd op kalksteenrots. Ze is gesticht door Bonifacio, markies van Toscane, die in 828 langs kwam, op de terugweg van een veldtocht in Afrika.

De versterkte haven leefde daarna drie eeuwen lang van visserij en piraterij en viel deels onder Pisaans bewind. Vanaf 1195 werd de stad een Genuese kolonie. Rond diezelfde tijd begon men met de bouw van de enorme muren. Vanaf de 18de eeuw viel Bonifacio definitief in de handen van de Fransen. Toch ademt de stad een Italiaanse sfeer uit en wijkt daarmee een beetje af van de rest van Corsica.

De stad is enorm druk. De toerist is er heer en meester. Je moet er zelfs file rijden om de stad in te komen. Toch hebben we vrij gemakkelijk parking gevonden. Je kan er gratis parkeren als je van plan bent om met de boot een rondvaart te maken.

De kust en de kliffen kan je het gemakkelijkst verkennen door een rondvaart in een boot. Elk half uur vertrekt er een boot voor een rondvaart van een uur. Je verkent er ondermeer mee de Grotte du Sdragonatu, de Grain de Sable en de vuurtoren van Capo Pertusato.

Grotte du Sdragonatu

Deze zeegrot, die is ontstaan door watererosie, wordt verlicht door zonnestralen die door een scheur in het plafond naar binnen vallen. De gids op de boot, beweert dat deze lange smalle opening de vorm van Corsica heeft.

Grain de Sable

Deze vrijstaande rots in zee met de vreemde bijnaam ‘zandkorrel’ is 800 jaar geleden van de rotsen afgebroken. Het is één van de meest herkenbare rotsen in de buurt van Bonifacio en op heel veel postkaarten te zien.

Capo Pertusato

Dit is het meest zuidelijke punt van Corsica en daarmee ook het meest zuidelijke punt van Frankrijk. In het Genuese dialect betekent het ‘de geperforeerde kaap’.

Een van de vreemdse waarnemingen op de boottocht is een geologische anomalie. Langs de ene kant zie je rotsen van kalksteen, die Bonificio zo bekent heeft gemaakt en langs de andere kant zie je rotsen van graniet.

Na de boottocht zijn we eerst iets gaan eten in één van de vele restaurants op de kade van de oude haven. Voor de economische prijs van tien euro kon je al mosselen met frietjes eten. Verbazingwekkend in een anders zo dure stad.

Na de lunch begon de klim naar de oude binnenstad via Montée Rastello en Montée St.-Roch.

Een van de vreemdste dingen die ik in Corsica heb gezien is de manier waarop ze daar hun doden begraven. Kerkhoven op Corsica zijn vrij recent. Meestal zijn die er niet en begraven de mensen hun doden op privé grond, gewoon langs de weg. In ieder geval altijd bovengronds in heel opvallende bouwwerkjes.

In de oude binnenstad van Bonifacio, op het verste punt van de rots (Bosco), vind je daar een heel mooi voorbeeld van.

Vakantie Corsica – Dag 6 – Campomoro

2010-08-07T22:56:00.001+02:00

Vandaag zat boordevol. Het startte al om kwart over zeven voor onze zus.
Ze moest dan al op de manège zijn voor een tocht te paard door de bergen en op het strand.

Maarten had tegen tienen zijn tweede wake board les. Die was een stuk langer en intensiever dan de eerste. Temeer daar de eerste keer er een probleem was met de motorboot.

Net na het wake board-en moesten de kids terug het water op voor hun tweede les catamaran. Door het voorval op donderdag met de sterke wind stonden vandaag twee lessen op het programma. Eentje rond de middag en een tweede om half zes.

In de vooravond – terwijl de kids hun tweede les catamaran van de dag hadden - zijn we terug naar Campomoro geweest. Het dorpje Campomoro ligt aan de zuidkant van de Golfe de Valinco. Vanuit onze hotelkamer konden we de toren aan de overkant van de baai zien liggen.
De toren is in de 16de eeuw gebouwd door de Genuezen. Deze toren is de grootste van Corsica. Je kan er goed zien hoe zo’n typische verdedigingstoren er vanbinnen uitziet en je hebt een prachtig uitzicht op de golf.

Binnen in de toren is een mooie tentoonstelling over de geschiedenis van de Genuese torens op Corsica met als titel: ‘Quand le danger vient de la mer’.

Vakantie Corsica – Dag 5 - Filitosa

2010-08-06T21:06:00.000+02:00

Filitosa is de beroemdste prehistorische vindplaats van Corsica. Ze wordt heel zorgvuldig beheerd door de erfgenamen van Charles-Antoine Cesari, die in 1946 de eerste menhirs ontdekte.

Filitosa heeft een bijna 5000 jaar oude geschiedenis. Het gebied was heel lang bewoond, omdat het erg vruchtbaar was en door zijn ligging gemakkelijk te verdedigen. In deze omgeving zijn een aantal belangrijke antropomorfe (mensvormig) menhirs gevonden, vrij uniek in Europa.

De meeste ruïnes van Filitosa dateren van tussen het eind van het 2de millenium v.C. en 700 v.C. Met de opkomst van het christendom werden de menhirs beschouwd als heidens en daarom verwoest. Wat overbleef werd opgestapeld als gewone stenen en pas veel later terug ontdekt.

De tocht in Filitosa begint met het prachtig beeld van Filitosa V langs het pad die naar de nederzetting loopt. Daar vind je de ruïnes van een dorp en drie monumenten.

Meer info over Filitosa vind je hier.

Tegen de middag zijn we dan naar Campomoro gereden. Daar staat een recent gerestaureerde Genuese toren. Dit was wel geen al te goed idee. Niet alleen was het super druk op de middag. De toren zelf was niet te bezichtigen tussen de middag en 4 uur.

Dan maar terug naar Porto Pollo. We hadden nog een afspraak in de Ecolde de Voile Française voor de eerste les wake board van Maarten.

De theorie:

En de praktijk:

En nog was het niet gedaan. Door de problemen met de wind van gister was er ook nog een catamaran les in de vooravond.

De theorie:

En de praktijk:

Vakantie Corsica – Dag 4 – Eerste verkenningen

2010-08-05T21:58:00.000+02:00

Porto Pollo ligt aan de monding van de rivier de Taravo. Het is een rustige strandplaats aan de Golfe de Valinco.

Onze eerste wandeling was naar het uiterste punt ‘Punto Porto Pollo’ van de badplaats. Langs verrassende kleine paadjes en hier en daar een stukje privé grond bereikten we ons doel. De eerst kennismaking met de Corsicaanse natuur is adembenemend.

Na de lunch ging het richting strand. De kids en mama met de snorkels in het water; papa met zijn neus in een boekje…

Dag 4 eindigde nog met een ontgoocheling. De eerste les catamaran viel in het water. Er was teveel wind. Maar niet getreurd. De vakantie is nog lang. Het zal nog wel lukken om de 3 lessen catamaran initiatie in ons druk vakantie schema in te passen.

Vakantie Corsica – Dag 3 – Porto Pollo

2010-08-04T21:40:00.001+02:00

Deze morgen zijn we tegen zeven uur aangekomen in Ajaccio. Ik heb niet zo schitterend geslapen.

De stad ontwaakt blijkbaar met de aankomst van de ferry. In de haven vind je tal van restaurantjes waar ze voor een schappelijke prijs een ontbijt aanbieden. Croissants, stokbrood, koffie, chocolademelk, confituur en fruitsap. De duiven in de buurt pikken ook een graantje mee.

Na het ontbijt vertrekken we naar Porto Pollo. We volgen de D155 langs de kust. Een heel mooie route, maar een erg bochtrijke. Niet zo leuk voor de meisjes. Zij hebben nogal snel last van wagenziekte. Pech. Ook al doordat de Touristil nog diep verstopt in de bagage zit. Niet zo slim.

De verwelkoming in Porto Pollo is hartelijk. We krijgen een drankje en een stukje heerlijke pizza aangeboden. Daarna krijgen we de sleutels van onze kamers.

Het zicht vanuit de kamers is adembenemend.

Vakantie Corsica – Dag 2 – Marseille

2010-08-03T22:41:00.000+02:00

Dag 2 van onze vakantie. Ik ben blij dat mijn auto heel de dag veilig in de ondergrondse parking van ons hotel heeft gestaan. De zoektocht gister naar ons hotel was hectisch. Het verkeer in Marseille is een ramp, temeer daar je de omgeving niet kent en het super druk is op de weg. Je moet dus steeds intuitief een keuze maken. En die is meestal wel verkeerd…

We hebben dus te voet Marseille verkend. Via Avenue du Prado – waar een marktje was – en Rue de Rome naar Notre Dame du Mont Cours Julien. Op place Paul Cézanne was onze eerste stop. Gezellig genieten van een drankje in de schaduw van de platanen.

Van daar ging het via Rue de Rome en Rue Sainte naar de Vieux Port. In Rue de Sainte is een Carhartt store waar Maarten persé eens binnen wilde.

Op Cours Honoré d’Estienne d’Orves hebben we iets geheten. Daar vind je het ene restaurantje tegen het andere.

In de buurt van La Canebière is een groot winkel centrum. De meisjes konden het echt niet laten om daar eens binnen te gaan. Er is daar ook een Fnac. Dus heel veel protest was er niet…

Daarna was het tijd om terug te keren naar het hotel. We mochten de boot niet missen naar Ajaccio. En gezien ik terug het verkeer in moest, was dat een niet te onderschatten onderneming.
Alles is heel goed meegevallen. We waren ruim op tijd in de haven en konden zonder verder problemen inschepen.

Het is al een heel eind geleden dat ik nog eens op een overzet was. En zeker eentje waar je ‘s nachts kan slapen. De boottocht naar Ajaccio duurt 12 uur. Een comfortabele slaapplaats is dus geen overbodige luxe.

Bye bye Marseille.

Vakantie Corsica - Dag 1 – De rit naar Marseille

2010-08-02T23:32:00.001+02:00

We gaan dit jaar op vakantie naar Corsica.

Morgen hebben we de boot van Marseille naar Ajaccio. We moesten tegen half zes in Marseille zijn voor de inscheping.

We vonden dit nogal riskant om de dag zelf te vertrekken. Je weet nooit wat er kan gebeuren…
Daarom zijn we een dag eerder vertrokken en hebben we nog een extra overnachting in Marseille.

We hadden een hotel geboekt op Avenue du Prado. Tegen half acht kwamen we – na een helse zoektocht – aan bij ons hotel.

Na een frisse douche zijn we nog wat gaan eten in het restaurant van het hotel.

De geroosterde zalm voor ons en de steak met frietjes voor de kids hebben gesmaakt.

Paul was right…

2010-07-08T05:34:00.002+02:00

Spain and not Germany in World cup final!

Verkiezingen 13 juni

2010-06-12T10:30:00.000+02:00

Moet ik nu ook voor NVA stemmen of niet?

Hans Memling (ca. 1440-1494): Leven en Werk Deel 3: De middenperiode tot 1480

2010-06-09T21:06:00.000+02:00

Dit voert ons tot het jaar 1472, dat voor het eerst te lezen valt op twee door Memling zelf gedateerde schilderijen.

In beide gevallen doet de inscriptie eyckiaans aan. Bij de Staande Madonna en Kind met stichter en H. Antonius van Ottawa [afb. 11] is het jaartal in witte verf geschreven op de achterwand van de kamer, zoals ook op Van Eycks Echtpaar Arnolfini het geval is. Hetzelfde jaartal, nu in geelmetalen cijfers in reliëf op de roodbruin gemarmerde lijst, zien we in trompe-l'oeil geschilderd op het Portret van Gilles Joye in Williamstown. Het portret van deze herontdekte componist stoelt nog duidelijk op die van Bourgondische edellieden door Rogier van der Weyden. Gilles Joye was verbonden aan de Sint-Donaaskathedraal in Brugge en voordien lid van de muziekkapel van Filips de Goede. Sterk verwant qua type en omstreeks dezelfde tijd als de Madonna van Ottawa ontstaan is een klein maar zeer verfijnd schilderijtje met een Madonna met Kind in halffiguur in Luton Hoo (The Wernher Collection).

[afb. 11]

In het dienstjaar 1473-1474 werd Mernling opgenomen in de religieuze broederschap OnzeLieve-Vrouw-ter-Sneeuw, die haar diensten opdroeg in de Onze-Lieve-Vrouwekerk. De meer dan duizend leden behoorden tot de adel, de hogere clerus en de welgestelde burgerij. Zelfs hertog Karel de Stoute en de bisschop van Doornik maakten er deel van uit. Memling had als confraters Petrus Christus, die evenwel al in 1475-1476 als overleden werd genoteerd, de hofschilder Pieter Coustains, Lodewijk de Valkenaere, die we later als voogd van zijn kinderen tegenkomen, de miniaturist Willem Vrelant, die hij later zou portretteren, en Willem Moreel. Deze laatste bestelde omstreeks die tijd en misschien zelfs iets vroeger, vanwege het gladde verglijdende modelé van de koppen, een drieluik met op de luiken hijzelf en zijn vrouw Barbara van Vlaenderberch in biddende houding. Zoals de oudere Portinari-portretten in New Vork, waren ook de Moreel-portretten vermoedelijk gehecht aan een middenpaneel dat even groot was en een Madonna met Kind zal hebben getoond. Dit type schilderij, een devotiedrieluik in halffiguur met even grote panelen, is een vinding van Memling die hiermee het devotietweeluik van Rogier van der Weyden verruimde naar het echtpaar toe. Toch waren de Moreels toen al een tijd getrouwd en was het dus geen huwelijksstuk.

Hoewel de datering problematisch blijft, lijkt rond dezelfde tijd de spitse, nog aan de algemene vlakmatigheid en het heuvelachtige landschap van de Crabbe-triptiek herinnerende Marteling van de H. Sebastiaan in hetzelfde museum [afb. 12] te zijn geschilderd. Bestemming noch functie ervan zijn bekend. Een soortgelijk dateringsprobleem brengt de Bewening mee waarvan de grafisch getekende figuren ook zouden kunnen wijzen op een ontstaansperiode niet later dan ca. 1475-1480, De Zegende Christus van Pasadena was wellicht 1478 gedateerd op de thans verloren lijst. Hij vertoont een zachte en soepele vormgeving die voortaan het gespannen karakter van de vroegere stijl komt verdringen. Enkele onderling verwante portretten vertonen een gelijkaardige afronding en verfijning. Het zijn het Portret van een man voor een landschap (Florence, Uffizi), het Portret van een man met een pijl en het Portret van een man .

[afb. 12]

In hetzelfde jaar 1478 werd het geschilderde altaarstuk van het gilde van de librariërs uitgebreid met twee luiken die Memling tegen iets meer dan vier pond groten zou beschilderen met de portretten van Willem Vrelant en zijn vrouw. Dit retabel was nog tot in de 17de eeuw in de Sint-Nicasiuskapel in de Eekhoutabdij te zien, maar verdween in onbekende omstandigheden. Wat het hoofdtafereel voorstelde is niet bekend. Memling was op dat moment ook al sinds jaren in beslag genomen door een grote opdracht voor het Sint-Janshospitaal, waarvoor hij uiteindelijk vier werken zou schilderen, die zich nog alle vier op hun oorspronkelijke bestemming bevinden. De instelling was een der oudste gasthuizen voor zieken, passanten en mensen in nood. In de 13de en het begin van de 14de eeuw werd het getransformeerd tot het huidige complex. Het werd bestuurd door een vrouwelijk en een mannelijk klooster van de augustijnenorde.

Het moet naar aanleiding van de uitbouw van de absis van de hospitaalkerk in 1473-1474 [afb. 13] geweest zijn, dat op initiatief van de leidinggevende broeders en zusters van het klooster, vermoedelijk op hun eigen kosten en misschien met de hulp van weldoeners, de Triptiek van Johannes de Doper en Johannes de Evangelist (Johannesretabel genoemd) bij Memling werd besteld. Het stuk was in 1479 afgewerkt, zoals het opschrift, dat ook de naam van de maker bevat, vermeldt, De begiftigers Jacob de Ceuninc [afb. 14] [afb. 15], Antheunis Seghers, Agnes Casembrood en Clara van Hulsen, respectievelijk bursier, meester, meesteres of priorin en schapraai- of spindezuster, zitten geknield op de buitenluiken. Aangezien Antheunis Seghers in 1475 stierf moet de opdracht vóór dat jaar zijn gegeven. Op het midden paneel is een Tronende Madonna met Kind afgebeeld, omringd door de twee HH. Johannessen, patroons van het hospitaal, en door de frequent in deze context voorkomende HH. Catharina en Barbara. Ongetwijfeld beantwoorden deze paarsgewijs opgestelde mannelijke en vrouwelijke heiligen symbolisch de mannelijke en vrouwelijke congregatie binnen dezelfde instelling. Het linkerluik stelt de onthoofding van Johannes de Doper voor, het rechterluik Johannes de Evangelist en zijn visioen van de Apocalyps. Wegens de lange maaktijd zijn in dit retabel de kenmerken van de vroege stijl nog samen aanwezig met die van het rijpere werk. Zo zijn de portretten nog vrij star en vlak terwijl de Madonna al het meer uitgelengde geïdealiseerde type heeft en de vlotte en precieze factuur van de miniatuurachtige Apocalyps zelfs al naar het Panorama van München uit 1480 verwijst.

[afb. 13]

[afb. 14 & 15]

De kleine triptiek met de Aanbidding der Koningen (de Floreins-tripriek) is ook 1479 gedateerd. Jan Floreins, die in 1472 hospitaalbroeder werd en van 1488 tot 1497 meester van de congregatie was, knielt als opdrachtgever op het middenpaneel neer. Zijn leeftijd, zesendertig jaar, is naast zijn portret in de muur gebeiteld. Op de oorspronkelijke lijst zijn zoals bij het Johannesretabel de naam van de schilder en het jaartal geschreven in klassieke Romeinse kapitalen. Deze klassieke typografie, die in niets verschilt van de opschriften van Bellini of Mantegna, wendde Memling herhaaldelijk in zijn werken aan. In de Nederlanden is het een zeer vroeg, zoniet het vroegste voorbeeld van humanistisch schrift.

Het tot stand komen van het Johannesretabel heeft aanstekelijk gewerkt op sommige gegoede hospitaalbroeders, want benevens Jan floreins liet een andere broeder, Adriaan Reins, het jaar daarop ook een drieluikje door Memling vervaardigen met de Bewening als hoofdmotief. Deze triptiekjes stonden oorspronkelijk waarschijnlijk op zijaltaartjes in de hospitaalkerk. Het Johannesretabel inspireerde nog andere opdrachtgevers, maar dan voor de compositie. Zo is de Tronende Madonna met Kind, de HH. Catharina en Barbara en twee musicerende engelen (New York, Metropolitan Museum of Art) een latere reductie zonder de mannelijke heiligen. Ook de John Donne-triptiek [afb. 16] sluit er stilistisch en compositorisch nauw bij aan. Hier zijn de beide Johannessen als patroonheiligen van de schenker wel aanwezig maar naar de luiken verschoven. Het werk moet kort na het Johannesretabel zijn geschilderd in opdracht van Sir John Donne of Kidwelly (ca. 1430- 1503) en zijn vrouw Elizabeth Hastings. De schenker was een ridder in dienst van het huis van York. Als officier onder Edward IV was hij tussen 1470 en 1483 herhaaldelijk aanwezig in Calais en in Brugge.

[afb. 16]

Rond dezelfde tijd ontstonden nog enkele kleinere werkjes die het vermelden waard zijn vanwege hun originele iconografie. De Allegorie met een maagd uit Parijs bijvoorbeeld, die de als een slot bewaakte Kuisheid voorstelt, of de Onze-Lieve-Vrouw toont de Man van Smarten uit Melbourne, die een door slijtage aangetast jaartal draagt dat vermoedelijk 1479 mag worden gelezen. Een dergelijke Man van Smarten was op het middenpaneel van het reeds vermelde triptiekje te zien waarvan de luiken in een inventaris van Margareta van Oostenrijk aan Memling worden toegeschreven. De beschrijving stemt overeen met de Engel met olijftak (fragment in Parijs, Louvre) en de Engel met zwaard (Londen, Wallace Collection), twee paneeltjes met een heel smal beeldveld en een vrij brede, thans verloren lijst die er vooraan met deuvels was op vastgezet, een constructie die nog bij Memling voorkwam. De grisaille met de Annunciatie op de achterzijde is verdwenen.

Rode Oorlog

2010-05-24T21:34:00.000+02:00

In Poetins nieuwe Rusland zijn politiek en kapitaal samengesmolten tot een nieuwe almachtige dictatuur die achter de schermen het Europese vasteland domineert. Anna is een jonge vrouwelijke kolonel die opdracht krijgt om haar Britse tegenhanger te verleiden en te bespioneren: een charismatische MI6-agent die Finn heet. In het diepste geheim ontwikkelt zich een stormachtige relatie, tot Finn wordt teruggeroepen en op eigen kracht begint aan zijn eigen project: het blootleggen van een zeer geheim plan, dat bepalend kan zijn voor de toekomst van Europa. Zijn tocht voert hem door heel Europa, terwijl hij op de hielen wordt gezeten door zowel de Russen als zijn eigen mensen.

Na jaren van koude oorlog en communisme is het thrillerlandschap nog steeds gevuld met louche Russen die de wereld willen overnemen met hun angstaanjagende regime. Als we Alex Dryden moeten geloven is er nog geen sprake van dat deze angst voor een Russische grootmacht gaat keren. In zijn boek laat hij ons weten dat de beruchte inlichtingendiensten hun weg hebben gevonden naar de hogere regionen van de politieke macht. Maar nog angstwekkender is wellicht een mysterieuze geldstroom uit het voormalige DDR, die de Russen voorziet in een nieuw grootkapitaal. En dat terwijl het westen zich laat verblinden door de Glasnost en de Perestrojka, de veranderingen onder Boris Jeltsin die democratie en vrijheid leken aan te kondigen voor het Russische volk.

Maar hoeveel anders is het huidige Rusland van het dictatoriale regime van weleer? In deze uitermate complexe theorie zou een lezer bijna vergeten dat het hier eigenlijk om een liefdesgeschiedenis gaat. De jonge Russin Anna wordt ingezet als spionne om de oudere Engelse spion Finn aan de tand te voelen. Maar hun professionaliteit verdwijnt als ze een liefde voor elkaar beginnen te voelen. In een gevaarlijk spel, die hen beide het leven kan kosten, tasten zij af hoever ze kunnen gaan om elkaar liefde te kunnen geven en ondertussen hun werkgevers voldoende te pleasen.

Rode Oorlog heeft alles in zich om een fantastische thriller te zijn: gevaarlijk hoogspel tussen de twee spionnen in de hoofdrol, aanstekelijke karakters die op leuke wijze worden beschreven en een beeld van de intrigerende politieke situatie van het huidige Rusland. En toch wil het verhaal maar niet op gang komen. De oorzaak is de uitleggerige manier waarop Alex Dryden zijn verhaal ondersteunt met feiten en geschiedenislessen, die zodoende de spanning van de verhaallijn geregeld in de weg zitten. Het voelt nu teveel als een journalistiek werk waar ook nog een thrillerplot aan is toegevoegd om de lezer te behagen.

Hans Memling (ca. 1440-1494): Leven en Werk Deel 2: De vroegste werken tot 1472

2010-05-18T21:15:00.002+02:00

Het vroegste aanwijsbare schilderij blijkt volgens een onvolledig jaartal 1467 gedateerd. Het is de Triptiek met het Laatste Oordeel. Hoewel het om een van zijn eerste scheppingen in Brugge gaat, getuigt het van een indrukwekkend meesterschap. Het werk werd naar aanleiding van het huwelijk in 1466 van Angelo Tani (1415-1492), de Florentijnse directeur van de Medici-bank in Brugge, besteld om op het altaar van zijn nieuw opgerichte kapel in de kerk van de Badia Fiesolana in Florence te worden opgesteld. Samen met zijn vrouw Caterina Tanagli is hij op de gesloten zijde afgebeeld [afb. 7] [afb 8]. Het retabel was afgewerkt vóór de geboorte van hun eerste dochter in 1471 en werd in 1473 verscheept richting Porto Pisano via Southampton. Al bij het vertrek in Zeeuwse wateren werd het schip gepraaid door een Pools oorlogsschip, dat handelde in opdracht van de Duitse Hanze die de handel met Engeland boycotte. Het retabel werd buitgemaakt, naar Dantzig overgebracht en nooit meer teruggegeven. De compositie is deels een herformulering van het befaamde Laatste Oordeel van Rogier van der Werden in Beaune. Tegelijk zijn er wat de uitbeelding van de hemelpoort en de gelukzaligen betreft duidelijke analogieën met het Laatste Oordeel van Stefan Lochner in Keulen (Wallraf museum).

[afb. 7 & 8]

De sterke Van der Werden-invloed vindt men in nog een aantal andere werken die vermoedelijk in deze periode of nog iets vroeger zijn ontstaan, onder meer de Tronende Madonna met Kind en twee musicerende engelen , een Tondo met Zogende Madonna (New York, Metropolitan Museum of Art, Bequest of Michael Friedsam), een naar Van der Werden gekopieerde Madonna met Kind [afb. 9] en de tot nog toe veel te laat gedateerde Madonna met het Kind op een kussen [zie later]. Omstreeks dezelfde tijd (ca. 1467-1470) moet Jan Crabbe, zesentwintigste abt (1457-1488) van de invloedrijke Duinenabdij van Koksijde, zich tot Memling hebben gewend voor een triptiek met de Kruisiging, waarop hijzelf en vermoedelijk twee verwanten, een hoogbejaarde vrouwen een jongeman, als begiftigers neerknielen. Toen Angelo Tani het Laatste Oordeel bestelde was hij al door allerlei manipulaties als gouverneur van de Medici-bank van zijn troon gestoten door zijn assistent Tommaso Portinari (1432-1501), die zijn plaats ingenomen had. Als vertrouweling van hertog Karel de Stoute financierde hij mee de uitbreiding van de Sint-Jacobskerk in Brugge en verwierf er een eigen kapel in het vroegere schip.'

[afb. 9]

Dit alles valt precies samen met zijn huwelijk in 1470 met Maria Baroncelli en de bestelling van het Panorama met de Passie bij Memling. De jonggehuwden wonen er - nog zonder hun kind, dat in 1471 werd geboren - de diverse taferelen uit de lijdensgeschiedenis van Christus bij. Alles lijkt erop te wijzen dat dit het altaarstuk was van de nieuwe Pottinari-kapel in Sint-Jacobs en dat het er, te oordelen naar de late navolging van het werk in Brugge, nog tot in het begin van de 16de eeuw is gebleven. Daarna lieten de nabestaanden het vermoedelijk naar de familiekerk in het Santa Maria Nuova-gasthuis van Florence overbrengen. Vasari (1550) wist dat het daarvandaan kwam, toen hij het in de verzameling van de jonge Cosimo de' Medici beschreef. Het werk is het eerste in een reeks verhalende schilderijen met een doorlopende evangelische cyclus. Ongetwijfeld ook naar aanleiding van dit huwelijk schilderde Memling nog de portretten van Tommaso Portinari en Maria Baroncelli (New York, Metropolitan Museum of Art, Bequest of Benjamin Altman), beiden in aanbidding voor een religieuze voorstelling op het thans verdwenen middenpaneel, wellicht een Madonna met Kind. Stilistisch en typologisch kan men aan deze vroegste portretten het Portret van een man met rode muts [afb. 10] koppelen, dat misschien nog een paar jaar ouder is, en het Portret van een man voor een landschap (New York, The Frick Collection). Beide zijn, zoals de Portinari-portretten, voor een stenen raam geplaatst dat als repoussoir dient.

[afb. 10]

Kort na de afwerking van de Pottinari-schilderijen moet Memling begonnen zijn met de brede Triptiek met de Aanbidding van de Koningen (Madrid, Prado). Die was waarschijnlijk ook via abt Jan Crabbe in opdracht gegeven want de oude vrouw en de jongeman van de eerder genoemde Kruisiging komen er nogmaals samen op voor. Evenals het Laatste Oordeel steunt ook deze triptiek, spijts de heel persoonlijke bevreemdend ceremoniële atmosfeer, zowel op Van der Werden als op Lochner. De opvatting is zwaar schatplichtig aan Rogiers Columba-relabel (München, Alte Pinakothek), dat Memling nog in het atelier zal hebben zien ontstaan, en de zeer centraliserende, symmetrische compositie grijpt terug op het nog oudere zogenaamde Dombild (Keulen, Dom) van Stefan Lochner.

Ook de Geboorte van Christus , een kleine variant op het Bladelin-retabel van Van der Werden, en het Portret van een bejaard echtpaar (Berlijn, Staatliche Museen, en Parijs, Musée du Louvre) zijn vermoedelijk niet later dan het begin van de jaren 1470 ontstaan. Dit laatste is het eerste dubbelportret op één doorlopend paneel in de Nederlanden, een type dat toen waarschijnlijk al gemeengoed was in Duitsland.

De gekwelde man

2010-05-17T22:23:00.000+02:00

Een auteur heeft twee opties voor een door hem bedacht personage die wereldwijd populair is geworden. Ofwel slaagt hij erin emotioneel afstand te nemen, en dan is het advies: uitmelken die handel. Kijk maar naar Aspe. Ofwel gaat hij ronduit van zijn creatie vervreemden. Mankell hoort bij die laatste groep. Het heeft tien jaar geduurd vooraleer hij nog eens een Kurt Wallander-roman uit zijn pen kon persen.

En het wordt de allerlaatste Wallander. Daar laat Mankell deze keer geen enkele twijfel over bestaan. De grumpy old man uit Ystad kan onmogelijk nog een nieuwe case beginnen. In de laatste pagina's is Mankell daar overduidelijk.

Dan naar het verhaal. De gekwelde man uit de titel is Håkan von Enke, een marineofficier op rust en de schoonvader van Linda Wallander, Kurt's dochter. Als hij op een dag niet terugkeert van zijn ochtendwandeling, is dat de start van een reeks vreemde gebeurtenissen waarbij de familiegeheimen van de von Enke's in een sneltempo elkaar opvolgen. Vanuit de coulissen stijgt de penetrante walm op van onverteerd verleden: de Koude Oorlog blijkt nog steeds niet afgelopen.

De kwelling draait vooral rond een onderzeeër incident uit het verleden. Mankell gebruikt hiervoor als basis een aantal waargebeurde incidenten met Warschaupact-onderzeeërs in de Zweedse territoriale wateren. Die zorgden rond 1983 voor het grootste schandaal uit de naoorlogse geschiedenis van het land. Wel zorgt Mankell voor een heel eigen interpretatie van die onderzeeër incidenten.

Ondertussen wordt Wallander's einde zorgvuldig voorbereid. In die mate zelfs dat het een te groot deel van het verhaal inneemt. Wallander ziet steeds grotere stukken uit zijn geheugen verdwijnen, wat hem onbeholpen doet overkomen. Heel aandoenlijk...

't Is wel geen afscheid in mineur geworden. De onderzeeër plot maakt hier veel goed en zorgt vooral voor een psychologisch sterk verhaal. Maar het is geen 'Midzomermoord' of een 'De blinde muur'.

Hans Memling (ca. 1440-1494): Leven en Werk Deel 1: Inleiding

2010-05-16T19:49:00.009+02:00

Het eerste spoor dat tot nog toe van Hans Memling werd gevonden, is zijn inschrijving als burger van Brugge op 30 januari 1465 [afb.1]. Hij wordt Jan van Mimnelinghe geheten, zoon van Hamman, geboren in Seligenstadt. Dat hij van Duitse oorsprong was vermoedde men al in de 19de eeuw. Toch ontdekte men pas in 1888 (Dussart) de dagboeknotitie van een tijdgenoot, de apostolisch griffier en bisschoppelijk notaris Rombout de Doppere, die naar aanleiding van de dood van Memling hem als afkomstig van Mainz bestempelde.

[afb. 1]

Seligenstadt was in die tijd inderdaad een belangrijk stadje aan de Main boven Aschaffenburg [afb.2], dat in de bijzondere gunst stond van het aartsbisdom en keurvorstendom Mainz, niet het minst omdat er zich een machtige benedictijnenabdij bevond. Landbouw en wolweverij waren de bronnen van inkomsten. Speurtochten in het archief van de parochiekerk leverden in 1961 (Strasser) meer gegevens op over de ouders van de schilder. Hamman Momilingen en zijn vrouw Luca Stim bleken er in 1450 of 1451 gestorven te zijn. De overeenkomst van voor- en familienaam met het Brugse document laat geen twijfel bestaan over de identificatie. Memlings vader of voorouders moeten herkomstig zijn geweest uit Mömlingen, een 25 km zuidelijker gelegen dorp aan de Mömling, een zijrivier van de Main.

[afb. 2]

Memling zelf heeft de banden met zijn geboortestad nooit verbroken want lang na zijn dood werden er nog jaarmissen voor hem opgedragen. Hij wordt er Henne Mommelings genoemd. Dit geeft mij de gelegenheid om even uit te weiden over zijn naam. Het is duidelijk dat de klerk die hem in 1465 in het poorterboek inschreef een vervlaamste, fonetisch vertaalde vorm gaf aan een naam die oorspronkelijk zoiets als Hen(ne) Mömmeling(e) moet hebben geluid. In Brugge zelf liet Memling zich wellicht als Hans aanspreken. Het is immers opvallend hoe dikwijls hij in de Brugse bronnen als "Meester Hans" staat geboekstaafd, en ook na zijn dood wordt hij in de inventaris van Margareta van Oostenrijk (1516) als "maistre Hans" en door Van Vaernewijck (Historie van Belgie, 1534) als "den duytschen Hans" aangeduid.' Op twee werken die hij voor het Sint-Janshospitaal schilderde staat op de lijst een opschrift met zijn naam dat door hemzelf moet zijn aangebracht [afb. 3]. Zowel op het Johannesretabel, als op de Floreins-triptiek luidt de familienaam MEMLING en dit niettegenstaande de Latijnse context waarin hij voorkomt. Het is aldus dat de schilder zelf zijn naam in Brugge vereeuwigde als een vervlaamste fonetische verkorting van de Duitse vorm, en deze schrijfwijze moet dan ook de enige juiste zijn.

[afb. 3]

Over zijn geboortedatum en zijn opleiding is niets geweten. Naar alle waarschijnlijkheid was hij nog een jongen van elf of twaalf toen zijn ouders stierven, blijkbaar tegelijkertijd en dus vermoedelijk ten gevolge van de pestepidemie die de Rijnstreek in '45' teisterde. De veronderstelling dat hij toen ouder was, levert een te groot tijdsoverschot op tussen de beëindiging van een leertijd op 18 tot 20-jarige leeftijd en zijn eerste optreden als zelfstandig schilder in 1465. Zelfs al gaan we uit van een zeer lange werktijd als gezel in een of ander atelier, vanaf 1460 bijvoorbeeld, dan kan hij nog niet veel vroeger dan 1440 geboren zijn. In Brugge lijkt zijn leven eerst te beginnen. Te oordelen naar de nog jonge leeftijd van zijn kinderen bij zijn dood trouwde hij ook pas in Brugge.

De verrassende Keulse compositorische invloed, precies in zijn vroegste werken, een zekere weekheid en lieftalligheid in uitdrukking en vormgeving en de blijvende interesse gedurende heel zijn carrière voor Duitse typologische modellen, tonen aan dat de band met de Rijnstreek verder reikte dan zijn afkomst alleen [afb. 4] & [afb.5]. Memling moet een eerste leertijd in Duitsland hebben doorgemaakt. Hij heeft in ieder geval de bekendste Keulse altaarstukken, vooral die van Stefan Lochner, visueel zo sterk in zich opgeslagen dat zij steeds op een of andere wijze in zijn fundamenteel Zuidnederlandse beeldtaal de kop opsteken. Over een langdurig contact met de kunst van de grootste schilder van dat ogenblik, Rogier van der Werden, kan geen twijfel meer bestaan. Stijl, types en composities hebben Memling zo sterk bepaald dat nagenoeg alle auteurs die zich over het probleem hebben gebogen het eens zijn over een oponthoud van de Duitser in het atelier van de Brusselse meester. Recente bevindingen hebben uitgewezen dat ook de aanlegtekening in de vroegste werken nog aanknoopt bij die van het Van der Werden-atelier. Deze strakke tekentechniek met penseel verlaat Memling na de eerste Brugse jaren snel voor een eigen schetsmatige tekenwijze met zwart krijt. Dit versterkt nog de hypothese van een innig contact met de Brusselse atelierpraktijken, zodat men vandaag zelfs zonder documentaire evidentie gerust mag stellen dat Memling een tijd als gezel in het atelier van Rogier van der Werden moet hebben gewerkt.' Ook na zijn dood bleef dit gegeven bekend. Een triptiekje met een Piëta in de hierboven genoemde inventaris van Margareta van Oostenrijk wordt als van "Rogier" beschouwd maar met luiken van "Meester Hans". Deze luiken konden inmiddels geïdentificeerd worden met de Engel met de olijftak en de Engel met het zwaard, respectievelijk in het Louvre en de Wallace Collection. Ook Vasari (1550 en 1568) en vooral Guicciardini (1567), die jarenlang in de Nederlanden verbleef, schreven dat "Hans" de leerling was van "Rogier van der Werden van Brussel". Van der Werden stierf op 18 juni 1464 en een halfjaar later is Memling kennelijk in Brugge geïnstalleerd. Is dat niet tekenend voor de onderbroken samenwerking?

[afb. 4 & 5]

In het schildersregister is Memling niet ingeschreven, hoewel hij eigenlijk lid moest zijn door zijn vrijmeesterschap te kopen. Zijn naam verschijnt wel later, wanneer hij leerlingen opneemt. Hij vervulde nooit bestuurstaken in het ambacht en is afwezig in de juridische of administratieve stukken waarbij de schilderscorporatie betrokken was. Niets duidt erop dat hij aan het hof verbonden was waardoor hij van de corporatieve verplichtingen zou zijn vrijgesteld.' Ik kan mij niet van de indruk ontdoen dat Memling een geprivilegieerde positie in Brugge genoot en er zelfs op voorspraak en onder de hoge bescherming van machtige kringen vertoefde, zoals de omgeving van het hof, het Italiaanse bankiersmilieu of een kunstminnend prelaat als Jan Crabbe, abt van de Duinenabdij. Hij moet toen al befaamd zijn geweest en misschien had Rogier van der Weyden zelf hem nog als een soort artistiek erfgenaam naar voren geschoven. Antoon van Bourgondië, de beroemde bastaardzoon van Filips de Goede, die door Van der Werden in een van zijn mooiste portretten werd vereeuwigd [afb. 6], wendde zich na diens dood tot Memling voor een tweede portret (enkel nog in kopieën bekend, onder meer in Chantilly en Dresden). Zijn naam wordt in de Brugse documenten ook uitzonderlijkerwijs bijna systematisch voorafgegaan door de als een epitheton gebruikte titel "Meester".

[afb. 6]

In 1466 bewoonde Memling al een groot stenen huis aan de oostkant van de Sint-Jorisstraat ("over de Vlamingbrug") dat hij later blijkt verworven te hebben en dat na zijn dood nog een tijd door zijn kinderen werd bewoond. In feite betrof het twee aanpalende huizen met een achterliggende dwarsvleugel (zijn atelier?) en een doorsteek met kleiner huis naar de Jan Miraelstraat.

Bloedprocessie Brugge 2010

2010-05-13T18:02:00.004+02:00

For more see here.

Gerede twijfel

2009-12-29T23:03:00.002+02:00

Advocaat Guerrieri wanhoopt over bijna alles. In de bar van het gerechtsgebouw wanhoopt hij over zijn de neiging zijn jonge collega’s te benijden. Hij wanhoopt over de strijd die hij voert tegen het Italiaanse juridische systeem. En hij wanhoopt vooral over de eeuwige eenzaamheid. Zijn kinderloze en vooral vrouw loze bestaan brengen enkel nog lege avonden.
Hoe kun je een midlifecrisis hebben als je nog nooit een life hebt gehad?

Dit is de derde literaire thriller, na De onbewuste getuige en Met gesloten ogen, van de Italiaanse rechter Gianrico Carofiglio. Het beschrijft het wanhopige leven van Advocaat Guerrieri in de Zuid-Italiaanse havenstad Bari.

De boeken, vooral populair in Italië en Engeland vormen een aangenaam lichtpunt in de Europese misdaadliteratuur. De kracht van het boek schuilt hem vooral in het portret die wordt geschetst van de moderne man Guerrieri, een no-nonsens intellectueel. Guerrieri is een soort Bridget Jones voor mannen én een Clint Eastwood voor vrouwen, een hysterische twijfelaar en eenzame wreker ineen.

In Gerede Twijfel worden Guerrieri’s crises mooi vervlochten met een rechtszaak die nefast kan worden voor zijn carrière. Ene Fabio is veroordeeld tot zestien jaar gevangenisstraf voor drugshandel, hoewel hij naar eigen zeggen onschuldig is. Fabio is echter een fascist en een gehate vijand uit Guerrieri's jeugd. Maar de geruchten doen de ronde dat Fabio door zijn eerste advocaat in de val is gelokt. De twijfel over de schuld van Fabio in het verleden, diens onschuld in het heden en zijn eigen neiging om Fabio te vernietigen, spelen Guerrieri voortdurend parten. Gaande weg komt hij erachter dat dit dé kans wordt om zowel professioneel als privé voldoening te vinden.

Dit is een fascinerende thriller die vooral zijn kracht haalt uit zijn filmische stijl en fraaie bespiegelingen over het leven.

“Een John Grisham, maar dan één met diepgang.”

Het spel van de engel

2009-10-16T21:41:00.001+02:00

In Het spel van de engel lijkt de Spaanse schrijver Carlos Ruiz Zafón heel eventjes zijn eigen frustraties van zich af te schrijven.

Zijn hoofdpersoon David Martín heeft zojuist een roman gepubliceerd, het eerste serieuze werk dat uit zijn pen is gevloeid na een eindeloze reeks driestuiversromannetjes. De kritiek was echter genadeloos.

Zafón werd vanuit het niets een wereldberoemde schrijver met zijn in 2002 verschenen roman De schaduw van de wind. Miljoenen exemplaren verkocht hij, maar helemaal serieus werd het boek in literaire kringen niet genomen. Met zijn mysterieuze sfeer vol cloak-and-dagger-achtige effecten, leek het boek nog het meest op een Dumas feuilleton. Het bracht je ongetwijfeld enkele uren spanning en leesplezier, maar grote literatuur was het niet.

Dit oordeel is helemaal niet rechtvaardig, want Zafón betoonde zich in De schaduw van de wind een even vaardig als fantasievol auteur, die op indringende wijze sferen en scènes kon oproepen.

Het openingstafereel, waarin een vader zijn tienjarige zoontje Daniël laat kennismaken met een geheime bibliotheek waarin alle boeken verzameld zijn die in vergetelheid zijn weggezonken, sprak bij iedere boekenlezer zozeer tot de verbeelding dat hij er minstens een halve roman op teren kon.

De tweede helft bleef diezelfde lezer geboeid door zijn eigen nieuwsgierigheid, want hij wilde weten hoe het zou aflopen met het verhaal over het geheimzinnige boek waarvan alle exemplaren door een duister personage werden verbrand. In de afwikkeling van het plot betoonde Zafón zijn kundigheid, door alle lijnen vlekkeloos met elkaar te verknopen.

Na zo’n succes is de volgende roman altijd een moeilijke zaak. In Het spel van de engel heeft Zafón ervoor gekozen voort te borduren op zijn wereldhit, waarnaar hij expliciet verwijst. Ook nu verschijnt het Kerkhof van Vergeten Boeken een paar keer ten tonele en het kleine jongetje Daniël dat hij aan het einde van het boek geboren laat worden is zonder twijfel het hoofdpersonage van De schaduw van de wind. De plaats en de timing klopt perfect. Opnieuw vormt het betoverende Barcelona van het modernisme, Gaudí en de heimelijke verrotting van huurkazernes en sloppenwijken het decor van het boek, maar de handelingen hebben één generatie eerder plaats.

Duister voorstel

Martín krijgt de vraag van de mysterieuze uitgever Andreas Corelli uit Parijs om een heel speciaal boek te schrijven dat de wereld zal veranderen. Met een beloning van 100.000 Franse Franc, wat in die tijd zeer veel geld was, is de keuze snel gemaakt. Het boek dat Martín zal schrijven moet een nieuwe religie worden. Naarmate het schrijven vordert en de instructies van Corelli duidelijker worden, wordt het boek echter een profetie over dood en verderf. Vanaf het moment dat Martin de 100.000 Franc aanneemt, verandert zijn wereld. De tol die Martín moet betalen voor het verkopen van zijn ziel is torenhoog. Alle gebeurtenissen lijken in relatie te staan tot het boek. In die mate dat je kan zeggen dat het boek een eigen leven is gaan leiden en zichzelf beschermt tegen iedereen die het wil vernietigen.

Lux Aeterna

In het Kerkhof der Vergeten Boeken, waar het boek de lezer kiest en niet andersom, stuit hij op het sinistere, religieuze boek Lux Aeterna, uitgegeven door Andreas Corelli en geschreven door ene Diego Marlasca. Deze Marlasca kwam na het schrijven van het boek door onduidelijke omstandigheden om het leven. Ook woonde hij in hetzelfde huis met de toren, waar Martín zijn intrek heeft genomen. Is dit een profetie voor de toekomst, of weet Martín zijn lot te keren?

Het spel van de Engel is weer een pareltje van Ruiz Zafón. Het leest zelfs vlotter dan De schaduw van de wind. Als in trance verslind je pagina na pagina.

Gebrek aan beleid

2009-09-17T12:37:00.003+02:00

Het klachtenlijstje kan nog langer: de overheid investeert te weinig in infrastructuur en wetenschappelijk onderzoek. Banken en energiebedrijven zijn in buitenlandse handen terechtgekomen, wat de nood aan industrieel beleid pijnlijk onderstreept. De staatshervorming met het oog op homogenere bevoegdheidspakketten blijft uit, en terwijl in het buitenland de pensioenleeftijd wordt opgetrokken, blijven wij discussiëren over het brugpensioen.

Regeringspartijen zouden nu toch al moeten weten dat een beleid nooit door de kiezer wordt afgestraft, maar wel een gebrek aan beleid.

Schuldig verzuim

2009-09-16T22:30:00.004+02:00

Deze regering moet voor de rechter. Ze helpen doelbewust ons land naar de filistijnen.

In Nederland hebben ze bij de voorstelling van hun begroting gezegd dat het land een periode van jarenlange bezuinigingen en lastenverzwaringen wacht, waarbij ook de koopkracht van burgers langdurig kan dalen. Want, zo zegt financieminister Wouter Bos: "De ellende van een tekort is dat het alleen maar meer wordt: meer schuld, meer rente, meer tekort. Dan dreigt een vicieuze cirkel waar je niet gemakkelijk uitbreekt." Dus zijn er "heftige keuzes" noodzakelijk om "de boel weer op orde te brengen".

Wat doen ze bij ons. Bij ons schuiven ze alle inspanning door naar 2012, dus naar de volgende regering. Het verhaal van het gat dat er vanzelf kwam ook vanzelf zal weggaan beginnen ze nu allemaal te geloven. Zelfs de liberalen.

Voor de rechter ermee. Dan doen die ook eens iets nuttigs.

Ongrijpbaar

2009-09-16T21:16:00.000+02:00

"Jack McEvoy wordt wegbezuinigd als misdaadverslaggever. Zijn laatste opdracht is het inwerken van zijn vervanger. Maar Jack heeft andere plannen. Hij wil een laatste verhaal schrijven waarmee hij na zijn vertrek de Pulitzer Prize gaat winnen. Hij richt zich op Alonzo Winslow, een zestienjarige drugsdealer die een meisje bruut heeft verkracht en vermoord. Jack overtuigt Alonzo's moeder ervan om aan zijn onderzoek mee te werken, onder het voorwendsel dat hij Alonzo's onschuld wil bewijzen. Maar hoe verder hij komt met zijn onderzoek, hoe meer hij beseft dat Alonzo echt onschuldig is. Zijn speurtocht leidt hem de digitale wereld in, maar Jack beseft niet dat hij onbewust een digitaal alarm heeft laten afgaan en de moordenaar weet dat hij eraan komt..."

Jack McEvoy heeft het dus slecht getroffen bij de Los Angeles Times. Hij moet binnen veertien dagen opkrassen en tegelijkertijd zijn opvolgster - jong, goedkoop en zonder enige relevante ervaring of relaties - inwerken. Bij Jack rijpt dus het plan om met een klapper van een verhaal zijn plaaggeesten verbijsterd achter te laten. Dat lijkt hem in de schoot geworpen te worden met twee moorden op naaktdanseressen. De opsporingsinstanties zagen de onmiskenbare verbanden tussen deze en andere zaken niet, zodat onschuldigen in de nor belandden. Met hulp van één van Connelly's andere sterren, FBI-agente Rachel Walling (The Overlook/Blind vertrouwen), graaft Jack zich naar de fundamenten van deze bloederige, door een bizarre seksuele afwijking gekleurde affaire.

Ingenieus en onweerstaanbaar. Van een meesterwerk gesproken.

Dansen met de dood

2009-09-15T21:52:00.000+02:00

'Escutcheon' is de term die medici hanteren voor schaamhaar. Peter Brown was de langst dienende roadie van The Beatles. Gebotteld water in ziekenhuizen bevat meestal vijf procent dextrose. En 'Baboo' is een gangbare benaming voor het jongste mannelijke lid van een Indiaas huisgezin.

De gemiddelde lezer van een thriller kan makkelijk zonder deze wetenswaardigheden, maar Josh Bazell vond het toch nodig om ze als voetnoten in zijn thrillerdebuut 'Dansen met de dood' onder te brengen. En dat is het eerste wat opvalt aan de thriller van deze arts uit Californië: de bulk aan feiten en feitjes onderaan de pagina's. De schrijver bazelt onder andere over de overlevingskansen in Auschwitz, OK-pakken, Lech Walesa, fecaliën, tijgerhaaien en het Amerikaanse rechtssysteem. De voetnoten zijn kennelijk bedoeld om een glimlach bij de lezer ontlokken, wat minder vaak gebeurt dan je zou willen. Bazell weet overigens niet dat Escutcheon ook de naam is van een Hengelose metalband, anders had hij dat vast wel vermeld, maar dit terzijde...

Het tweede opmerkelijke zijn de soms ellenlange zinnen die Bazell formuleert. Zinnen van meer dan vijftig woorden, die overigens door de vertaler veelal - een heel enkele keer ook niet - tot een goed einde worden gebracht, wat op zich een compliment waard is, duiken regelmatig op in de thriller, die het - en dat is dan weer teleurstellend - moet doen met een weinig aantrekkelijke cover. Die lange zinnen, dat moet een overblijfsel van zijn studie Creative Writing aan Brown University.

Minstens zo karakteristiek is het verhaal zelf. Bazell vertelt over de oud-maffiaman Peter Brown die via een getuigenbeschermingsprogramma als assistent-arts te werk is gesteld bij het ziekenhuis Manhattan Catholic. En hij vervult die taak op heel eigenzinnige wijze. Zo likt hij bij een vrouw het been dat later afgezet zal worden. Maar dan wordt hij herkend door maffialid Eddy Squillante, alias Eddy Consol, die in het ziekenhuis ligt voor onderzoek. En Brown weet dat als hij eenmaal ontmaskerd is, de wraak van de maffia dichtbij en nietsontziend zal zijn.

Bazell beschrijft - soms grofgebekt, soms hilarisch - hoe de maffia Brown steeds dichter op de huid zit, afgewisseld met flashbacks: over Browns gewelddadige verleden, over zijn grootouders die Auschwitz wisten te ontvluchten maar in de VS werden vermoord door de maffia, over zijn liefde voor violiste Magdalena. De terugblikken halen de vaart enigszins uit het verhaal, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door niet mis te verstane beschrijvingen van de falende Amerikaanse zorgsector en keiharde scènes in een haaienbassin en een vriescel, die de thriller terug op het rechte pas brengen.

De voetnoten hadden achterwege gelaten kunnen worden, de razendsnelle dialogen zijn vaak komisch genoeg. Leonardo DiCaprio heeft al toegezegd de hoofdrol in een eventuele verfilming te willen spelen. Als hij maar niet in voetnoten gaat spreken.

Al bij al een goed geschreven triller, maar zonder al te veel superlatieven. Het boek komt zeker niet in mijn top 10.

What did I read this summer

2009-09-13T20:46:00.004+02:00

Ik heb een tijdje niets meer gepubliceerd op deze blog. Niet dat ik van deze aardkloot verdwenen was. Nee, integendeel. Er is de laatste tijd heel wat gebeurd, zowel professioneel als privé. Het meeste echter niet geschikt voor dit medium. Je weet wel: "What you publish on the net is 4ever."
In mijn vrije tijd heb ik wel wat boeken gelezen, die ik hier later, één voor één de revue zal laten passeren. Hier al een overzicht:

Rode Oorlog - Alex Dryden
De verrassing - Ruth Rendell
Het spel van de engel - Carlos Ruiz Zafón
Wat te doen als iemand sterft - Nicci French
Gerede Twijfel - Gianrico Carofiglio
Ongrijpbaar - Michael Connelly
Dansen met de Dood - Josh Bazell
Millennium trilogie - Stigg Larson

De Belg en zijn baksteen

2009-03-04T21:41:00.004+02:00

Stel dat je midden de jaren 70 een representatief aandelenpakket had gekocht en bijgehouden, dan zou je dat vandaag de dag met een meerwaarde van ruim 300 procent kunnen verkopen.
Wanneer je echter in diezelfde periode een huis had gekocht, dan kan je dat huis vandaag verkopen voor liefst 900 procent meer, driemaal meer dan het aandelenpakket.

Sinds 1975 is de gemiddelde prijs van een woonhuis in België vernegenvoudigd. Vandaag betaalt een koper in België gemiddeld 169.972 euro voor een woonhuis, in 1975 bedroeg de prijs amper 18.765 euro.

Die cijfers bewijzen zonneklaar dat ik als voorzichtige huisvader die in stenen belegde, absoluut niet dommer was dan de 'dynamische' belegger die grote risico's durfde te nemen in de hoop op een hoog rendement.
Hij had dan wel voor een paar topjaren op de beurs inderdaad een hoog rendement. Maar dat mooie liedje heeft niet lang geduurd. Op lange termijn zijn we als huisbezitter veruit de verstandigste en nu ook nog eens de rijkste belegger geworden.

Daarnaast is en blijft een eigen huis de beste sociale verzekering voor de oude dag.
We zitten in België opnieuw met een opduikend begrotingstekort. Er worden totaal geen buffers aangelegd die de vergrijzing moet opvangen en gaat ook de generatie van de babyboomers tussen dit en een decennium met pensioen. Al die factoren zullen de druk op het wettelijke pensioenstelsel sterk doen toenemen.
Ook tweede en derde pijlers van aanvullende pensioenfondsen staan onder druk omwille van de huidige financiële crisis.
In zulke omstandigheden wordt je eigen huis een nog belangrijker factor van bestaanszekerheid dan het al was.

Daarom vind ik de btw-verlaging op een deel van de nieuwbouw één van de beste anti crisis maatregelen die al genomen zijn door de regering.
Niet alleen omdat ze nu de economische activiteit en de werkgelegenheid in de bouwsector ondersteunt, maar vooral ook, omdat ze mee de basis legt voor een grotere bestaanszekerheid: je eigen baksteen in je maag.

Er is toch een Bush die ik goed vind

2009-03-03T23:47:00.002+02:00

Een presidentiële naam heeft het niet meer, maar het Bush-bier van brouwerij Dubuisson zal daar geen last van hebben. Nu is er zelfs een versie waar een fijne wijnsmaak aan zit. En wie echt het zwaardere werk wil, kan naar de Bush Tripel Amber grijpen.

Ongetwijfeld is brouwerij Dubuisson, die in 1769 werd opgericht, de oudste brouwerij in Wallonië en ook een van de oudste in België. Dit jaar viert ze overigens haar 240ste verjaardag. Sinds haar oprichting bevindt ze zich nog altijd op dezelfde plek (een mooie vierkantshoeve) en is ze nog steeds in handen van dezelfde familie, wat heel uitzonderlijk is. Hugues Dubuisson, de huidige eigenaar, vertegenwoordigt de achtste generatie brouwers in Ghysegnies, het gehucht van Pipaix dat sinds de oprichting van de brouwerij haar thuis is.

In 1933, toen de Engelse bieren volop in de mode waren, creëerde Alfred Dubuisson, de grootvader van Hugues, een nieuw bier dat Belgische en Engelse kenmerken verenigde. Daarvoor gebruikte hij Engelse hop. Hij gaf het bier de kleur van een Engelse ale en ook een Engelse naam, Bush Beer, de Engelse vertaling van de naam 'Du Buisson'.

Van meet af aan kon dit bier op veel bijval rekenen, zowel in België als in het buitenland. Tegenwoordig wordt het uitgevoerd naar talrijke landen, waaronder de Verenigde Staten, Vietnam, Chili en Australië. Al die tijd is de brouwerij trouw gebleven aan het recept van dit buitengewone en vrij unieke bier, want de combinatie van bittere en zoete smaken bedacht door Alfred Dubuisson drinkt lekker weg. Enkel de naam van het bier is wat geëvolueerd. Toen in 1998 de Bush Blond werd gecreëerd, werd het Bush Beer de Bush Amber genoemd zodat het niet met zijn nieuwe broertje kon worden verward.

Op vaten
Vorig jaar vierde brouwerij Dubuisson de 75ste verjaardag van dit emblematische bier. Dit ging gepaard met heel wat nieuwigheden. Zo werd op 19 april 2008 officieel de totaal nieuwe bottellijn in werking gesteld. De brouwerij investeerde 4 miljoen euro waardoor ze niet alleen een optimale kwaliteit van de bierproducten kan garanderen, maar ook nieuwe verpakkingen, nieuwe hoeveelheden en bijgevolg nieuwe producten kan creëren.
Hugues Dubuisson bracht zo de Bush Amber Tripel en de Bush Blond Tripel in flessen van 75 centiliter uit. Het zijn nieuwe, maar ook authentieke creaties. De klassieke Bush Amber en Bush Blond ondergaan een derde gisting op flessen van 75 centiliter. Deze hergisting voorziet de Bush Tripel van een rond- en volheid die echte bierliefhebbers wel kunnen waarderen.

Ook werd onlangs de Bush de Nuits, de nieuwste creatie van Hugues Dubuisson, voorgesteld. Bij de Bush Prestige moest de Bush Amber gedurende zes tot negen maanden rijpen in nieuwe eiken vaten. Daardoor krijgt het bier een bourbonsmaak, met een duidelijke vanilletoets dankzij de jonge Amerikaanse eik. Bij de Bush de Nuits is het de Bush de Noël (het zware kerstbier) die gedurende zes tot negen maanden rijpt in houten vaten waarin Bourgogne de Nuits Saint-Georges gezeten heeft. Het eindresultaat is ronduit verrassend. Een karakterbier met een licht heldere kleur die bijzondere, lichte wijnaroma's verspreidt en die de smaak van wijn benadert.

Niet voor beginners
De hergisting van Bush Tripel Amber, heeft duidelijk voor een drogere, fruitiger smaak gezorgd, waarbij het traditioneel zoete en karamelachtige bier er een dimensie heeft bijgekregen. Opvallend is dat dit bier, ondanks de hoge alcoholgraad, toch over een stevige schuimkraag beschikt.
Bush Tripel Amber is zonder meer een van de zwaarste Belgische bieren, en met de hergisting op fles komt daar nog een beetje bij. Zeker geen bier voor beginners, maar volgens mij een stukje van ons Belgisch bierpatrimonium waarvan je op het juiste moment moet genieten.

Eikels

2009-02-28T21:55:00.003+02:00

Er was eens een dorp waar veel eikenbomen groeiden.
Op een dag kwam een vreemde langs die eikels wou kopen en voor elke eikel 1 euro wilde betalen. Na een week kwam hij terug en kocht alle eikels die de dorpelingen hadden verzameld. Hij zei ook dat hij na nog een week terug zou komen en 5 euro betalen voor elke eikel.
Alle dorpelingen zochten zoveel mogelijk eikels bij elkaar. Na een week kwam de vreemde terug en kocht alle eikels aan 5 euro het stuk. Opnieuw zei hij dat hij binnen een week terug zou komen. Dan zou hij 20 euro geven voor elke eikel. De dorpelingen waren heel enthousiast. De zochten echter tevergeefs nog naar eikels. Alle eikels waren verkocht.
Twee dagen voor de vreemde terug zou komen, kwam een tweede vreemde in het dorp met een grote zak eikels. De dorpelingen zagen hun kans schoon. Maar de eikels van de tweede vreemde waren duur. Hij vroeg 15 euro per eikel. Desondanks zochten de dorpelingen al hun geld bij elkaar en kochten de hele zak eikels. De eerste vreemde kwam echter nooit terug om de eikels tegen 20 euro te kopen.
De dorpelingen bleven enkel over met een zak eikels...eikels!

Facebook is jarig.

2009-02-17T21:41:00.004+02:00

Facebook is vijf jaar oud. In februari 2004 heeft Harvard student Mark Zuckerberg, samen met een aantal klasvrienden, het sociaal netwerk uit de grond gestampt, die de wereld aan het opeten is. Maar zoals met zoveel dingen, wat in het begin cool was, is nu 'totally uncool'.

Reden: Ons, oude zakken.

Stelling 1:
Met Facebook zoek je naar mensen die je uit het oog bent verloren. En jongens, wij zijn van heel veel mensen het spoor bijster geraakt. Meer mensen dan jullie jonge snaken tot nu toe hebben ontmoet. We hebben verschillende scholen, jobs en zelfs huwelijken achter de rug. Elk met zijn set individuen, die we grotendeels zijn vergeten. Maar Facebook vergeet niet.

Stelling 2:
We zijn nooit meer dronken op feestjes en worden dus niet meer gefotografeerd met een fles bier in een compromitterende positie. Er is dus geen gevaar voor dergelijke foto's op Facebook. Hoewel...

Stelling 3:
We zijn lui. We hebben werk, kinderen en een huis. Op onze leeftijd doen we niets meer. We willen enkel nog weten wat anderen doen en daar geven we onze ongezouten mening op. Daarvoor dient nu juist het nieuwsoverzicht.

Stelling 4:
We zijn oud en lelijk geworden. We lijken niet meer op die prille youngsters van tijdens onze schooltijd. Je hebt dus Facebook tags nodig om ons te identificeren.

Stelling 5:
We hebben kinderen. Er zijn maar weinig dingen waar mensen van onze leeftijd meer van genieten dan andere mensen dwingen om naar foto's te kijken van hun kinderen. Facebook is één van de meest efficiënte instrumenten om dit op te dringen.

Stelling 6:
We zijn te oud om e-mail adressen te onthouden. Logisch. We zijn jarenlang volgepropt met hormonen, hebben dioxine kippen gegeten, met de fiets door zure regen gereden. Dit vreet aan je lijf. We kunnen dus de e-mail adressen van onze vrienden niet onthouden. We onthouden met moeite hun naam. Facebook brengt hier redding.

Stelling 7:
Wij zelf zijn 'totally uncool'.Vroeger was het cool op Facebook. Maar nu er 150 miljoen leden zijn, is het coole eraf. De sterkst groeiende populatie op Facebook is ouder dan 30. Het is dus veel cooler om niet op Facebook te zitten.

Dus snotneuzen, 'Off you go, Facebook is ours'...

Mijn favoriete reisbestemming

2009-02-09T22:04:00.000+02:00

Ik heb daarnet iemand ontgoocheld. Een mevrouw belde me op. Je weet wel. Een lieve stem van een of ander call center die je vriendelijk vraagt naar je mening.Ze wou weten wat mijn favoriete reisbestemmingen zijn. Ik heb geen favoriete reisbestemmingen, het liefst van al reis ik niét. Reizen is voor mensen die thuis niet gelukkig zijn, heb ik haar gezegd.
Dat leverde een seconde stilte op. Ze hapte naar adem en ik hoorde ze naar een vraag zoeken. Die kwam. Of ik dat standpunt wou motiveren. Nee, dat wou ik niet. Omdat thuiszijn de natuurlijke toestand van de mens is. Wie die natuurlijke toestand wil wijzigen moet dat motiveren. De reiziger dus, niet ik. Thuis ben je thuis, dat volstaat als motivatie. Dat zei ik die mevrouw.

Hartenpijn

2008-12-17T23:29:00.002+02:00

Vanavond was het ‘Groot dictee der Nederlandse taal’ op TV. De negentiende keer al. De tekst was van Kristien Hemmerechts. Ik heb meegedaan, maar kreeg na de eerste zin al ‘Hartenpijn’.

Dit is niets voor mij. Ik haal normaal nog het niveau niet van een spelling checker. En je zou die eens moeten zien rood kleuren bij de tekst van het dictee.

Nadat ik jarenlang zielenknijpers had geconsulteerd voor een aandoening die in negentiende-eeuwse traktaten als spleen wordt omschreven, besloot ik mijn heil niet langer in antidepressiva te zoeken.

Ik zocht een Mariaheiligdom waar ook steilorige vroegeenentwintigste-eeuwse niet-gelovigen zich konden neervlijen om de genezing af te smeken van levercirrose, ontstoken bronchiën, X-benen of een acuut accres van genitale wratten.

Op advies van Chaucer, Groot-Brittanniës meest gelauwerde laatmiddeleeuwse dichter, plande ik mijn pelgrimstocht in april, de uitgelezen maand om naar een bedevaartsoord te trekken, of dat nu ligt in mediterraan of Saharaans gebied.

Als fan van Hugo Claus’ Oostakkerse gedichten lokte mij het Oost-Vlaamse Oostakker met zijn neogotische Onze-Lieve-Vrouwekerk, al spelen de pennenvruchten van onze betreurde bard veelal in een rabelaisachtig sodom en gomorra.

Ik hing een schapuliermedaille om, speldde wat blingbling op mijn revers, leerde het Onzevader uit mijn hoofd, boekte overnachtingen in een x-aantal lowbudgetkloosters en sloot me aan bij een colonne ultradevote adellijke pelgrims.

Hoewel ik me had voorgenomen alleen bij het ecclesiastische en eschatologische stil te staan, bezweek ik voor de seduisante elixers, de eau des carmes en de geuzelambiek die rooms-katholieke monniken ’s avonds serveerden.

Overdag bestreed ik gênante katers en werd mijn queeste nu ook door een pernicieuze zondelast bezwaard, zodat ik rozenhoedjes mompelend voortsjokte naar mijn eindbestemming, die als een eldorado almaar elusiever werd.

Kon een jozefshuwelijk me verlichten, wilde ik weten van een getonsureerde benedictijnerabt, waarop hij me in zijn gebronsde armen sloot en mijn larmoyante weltschmerz godzijdank eindelijk voorgoed vervloot.

Kristien Hemmerechts

The Shoe

2008-12-15T16:02:00.002+02:00

George is more agile than I thought for a guy his age. He gracefully evaded a flying shoe. And it wasn't a lucky move. The second shoe didn't hit the target either. Maybe he should have thrown the shoe back saying that the journalist needed to learn to throw more accurately.

My Favorite Vampires

2008-12-14T23:48:00.000+02:00

Vampires have always fascinated me. Do they really exist or are they just a creation of our rich imagination? Here are my favorite vampires.

Nosferatu, 1922
Actor Max Schreck plays Count Orlok (Dracula) in this silent classic about the demise of Dracula. The names of locations and characters had to be changed after Bram Stoker's heirs refused to give permission to make a movie from the author's book.

Horror of Dracula, 1958
Christopher Lee stars in this British take on the Dracula legend, nominated for a Hugo award for Best Dramatic Presentation.

The Count, 1969-Present
Though most children are probably unaware of the bloody origins of Sesame Street's Count von Count, parents are unlikely to miss the sly references to Bela Lugosi's interpretation of the Bram Stoker character.

Bram Stoker's Dracula, 1992
Legendary director Francis Ford Coppola's adaptation of the classic novel won 3 Oscars, for Best Costume Design, Best Sound Effects Editing, and Best Makeup.

Interview With the Vampire, 1994
An all-star cast that includes Brad Pitt and Tom Cruise, above, rounds out this film adaptation of Anne Rice's book of the same title.

Underworld, 2003 & Underworld: Evolution, 2006
Selene (Kate Beckinsale), a beautiful vampire warrior, is entrenched in a war between the vampire and werewolf races. Although she is aligned with the vampires, she falls in love with Michael (Scott Speedman), a werewolf who longs for the war to end.

Blade, 1998-2004
This three-part series stars Wesley Snipes as a half mortal, half vampire who battles vampires in order to keep the mortal race safe. Guillermo del Toro directed the second film in the set, above, about the lead character's battle to defeat mutant vampires so consumed with bloodlust that they prey on vampires as well as humans.

Twilight, 2008
The most recent vampire movie is based on the wildly popular book by Stephenie Meyer, tells the story of a teenage girl who finds her life in danger after she falls in love with a vampire.

The Ultimate Robot List

2008-12-13T22:51:00.006+02:00

My Robot top 10 in movie world.

Maria
Metropolis, 1927
In Fritz Lang's classic silent film, the robot Maria incites a full-scale rebellion in a futuristic dystopian world.
Gunslinger
Westworld, 1973
The androids at this theme park are programmed to service the fantasies of paying customers. Everything is fine until a computer failure leads some of the robots, like the cowboy played by Yul Brynner, above, to start killing the guests.
C-3P0 and R2-D2
Star Wars Episodes I-VI, 1977 - 2005
After six films, the robots from the Star Wars movies have become global icons. But fan boys want to know: will they ever consummate their love for each other?
Terminator
Terminator, 1984
Played for most of the film by California Governator Arnold Schwarzenegger, Terminator's scary endoskeleton — and true robotic nature — are revealed by a fiery explosion in the movie's climactic final sequence.
Robocop
Robocop 1, 2 & 3, 1987 - 1993
Cop Alex Murphy, played by Peter Weller, is shot, tortured and murdered ... sort of. Scientists rebuild his brain and face, still technically alive, into a robotic suit. Once transformed, Murphy hunts down the gang who offed him and spawns an uber-violent cinematic franchise.
Data
Star Trek, The Next Generation series, 1994 - 2002
sentient android whose positronic brain allows him impressive computational capabilities, Data is perpetually flummoxed by human behavior and emotions. Just like the rest of us.
NS-5
I, Robot, 2004
In this movie, based on the novel from Isaac Asimov, Will Smith plays a detective with a strong anti-robot bias who hunts for a killer-robot in the Chicago of the future. He begins to suspect that a murder he is investigating was carried out by one of a new line of robots, the Nestor Class 5.
Marvin the Paranoid Android
The Hitchhiker's Guide to the Galaxy, 2005
Very depressed, a little too smart for his own good, Marvin claims to be 30 billion times more intelligent than a live mattress.
Optimus Prime
Transformers, 2007
The leader of a pack of robots battling the Decepticons, (another, more evil class of robots) Optimus takes it upon himself to protect the planet Earth and kick some metal ass in the meantime.
WALL-E
WALL-E, 2008
Cute, industrious and blessed with a hot robotic girlfriend, WALL-E must clean up the completely polluted and abandoned Earth.

Alcohol

2008-12-11T15:24:00.007+02:00

Militairen op missie in het buitenland mogen vanaf maart geen alcohol meer drinken. Op die manier wil het leger incidenten vermijden.
Is dit dan ook geldig voor ministers (van defensie) op missie? Maar ja, die moet zelfs nog niet gedronken hebben om een incident te veroorzaken.

Oei, oei, hopelijk krijgt mijn werkgever geen telefoontje van onze Pieter. Nu ze in hun 'lay off' fase zijn zou dit blogje mijn wel eens zuur kunnen opbreken. Ik zou de eerste niet zijn. Nathalie kan daar van meepraten...

Gebakken lucht

2008-12-10T23:08:00.005+02:00

Het bedrijf Omega Pharma heeft de E-Waves Phone Chip gelanceerd. Die chip zou via interferentie-technologie de potentieel schadelijke straling van gsm-toestellen neutraliseren. De E-Waves Phone Chip stuurt een tegengolf uit die de potentieel schadelijke stralen neutraliseert. De chip werkt zonder batterijen en wordt bevestigd op de gsm ter hoogte van de gsm-batterij.

Heb je gezien hoeveel zo'n ding kost? Bijna 40 euro!
Je heb al een goeie Bluetooth Headset voor zo'n kleine 25 euro. En dat werkt ten minste.

Een parel om van te drinken

2008-12-10T22:10:00.007+02:00

Manu De Landtsheer is met zijn Malheur 12 de trotse winnaar van de gouden medaille in de categorie 'Belgian style dubbel', zopas uitgereikt op de European Beer Star Award in Nürnberg. Hij heeft dus het beste bruine bier van Europa.

Langs de Mandekensstraat in Buggenhout begon hij zowat tien jaar geleden met zijn brouwerij, in de voetsporen van zijn grootvader die ooit nog brouwer was. Vader De Landtsheer was bierhandelaar.

Kleinzoon Manu droomde er echter van om terug te brouwen. Hij koos meteen voor een lijn blonde en fijngehopte bieren. Malheur 6 is een pittig blondje met veel Saaz-hop, Malheur 8 is wat zwaarder, de 10 is een stevige tripel. Al deze bieren zijn volgens het Duitse Reinheitsgebot gebrouwen (Germania), met enkel water, mout, hop en gist.

Enkele jaren later kwam er toch wat vraag naar een bruin bier. Manu wou daar wel op ingaan en ontwikkelde zo de Malheur 12, een bier met 50 procent meer grondstoffen dan een normale 'dubbele'. Een must om van 7 naar 12 graden alcohol te gaan.
Nochtans voelt het bier niet zo zwaar aan. Het is extreem zacht, niet te zoet, krachtig maar toch nog droog op het einde, met pilsmout, karamelmout, kandijsuiker én Duitse hop (Hallertau en Styrian Goldings). Daarnaast worden ook nog kruiden bijgevoegd. De 'gruut' van het oude Flandria: een goed bewaard geheim.

Het bier is ook de basis voor de Malheur Dark Brut, dat is dan de 12 die het procedé van remuage en dégorgement ondergaat. Of de methode van Dom Pérignon toegepast op bier. De brouwer werd er beroemd mee, paste het voor de eerste keer toe op de Malheur 10, wat leidde tot de Malheur Brut Réserve, en de creatie van een nieuwe bierstijl in België bierland. Wijlen Michael Jackson noemde ze terecht 'les bières brutes'.

Vorig jaar won de brouwer goud met de Malheur 10 in Nürnberg en alsof dat nog niet genoeg is, won hij ook al twee medailles op de prestigieuze World Beer Cup, met zijn Malheur Brut Réserve.

MALHEUR 12

Herkomst:
Brouwerij Malheur (De Landtsheer), Buggenhout

Alcoholgehalte:
12 vol. % alc

Uitzicht:
Donkerbruin, met mooi en rotsachtig 'caffè latte' lichtbruin schuim.

Aroma:
Moutig en granig, doet aan vers gesneden brood denken.

Smaak en afdronk:
Vol, rond, een zweem van zoet van de alcohol, maar het bier blijft droog en koffiebitter, met toetsen van noten, honing en rum, afkomstig van de bruine kandijsuiker. De afdronk is bitterzoet, lang en verwarmend.

Foodpairing:
Laat een konijn een uur sudderen in de saus met een flesje Malheur 12, en drink er het bier bij: een hemelse combinatie. Maar als je er de Montecristo Petit Edmundo bij rookt, een Cubaanse smaakbom, raak je ook wel in de hemel.

Crises bestrijders

2008-12-09T22:41:00.000+02:00

Zou Yves dan toch nog brains hebben? Want van Didier zal dit zeker niet komen!
Of leest hij misschien mijn blog? Ik heb al eerder gezegd dat ze daar in Brussel meer naar mensen zoals Geert Noels moeten luisteren.

Er is een 'Comité op hoog niveau voor een nieuwe financiële architectuur' geïnstalleerd, dat de Belgische regering voorstellen moet doen om het financiële systeem te verstevigen.

En het zijn niet van de minsten...

Het comité wordt voorgezeten door Alexandre Lamfalussy, gewezen voorzitter van het Europees Monetair Instituut, en telt naast de voorzitter zes leden, met name Jean-François Cats, voorzitter van het Belgische Instituut van Bedrijfsrevisoren, Daniel Gros, directeur van CEPS (Center for European Policy Studies), Willy Kiekens, directeur bij het Internationaal Monetair Fonds (IMF), Geert Noels, hoofdeconoom van Petercam, Peter Praet, voorzitter van het Banking Supervision Committee van het ESCB (Europees Stelsel van Centrale Banken), en Eddy Wymeersch, voorzitter van CESR (Committee of European Securities Regulators)

The canoe race

2008-12-06T23:55:00.002+02:00

Once there was a Belgian canoe team.
The Belgian canoe team agreed with a Japanese canoe team to hold a yearly race.
Each team had 8 team members.Both teams started their training.
On the day of the race both teams were at their best. But sadly the Japanese team won. They were a mile ahead...
After the defeat, the Belgian moral was low. The management of the Belgian team decided that next year the race had to be won. To find out what went wrong in the race a project team was set up.
The project team found out that in the Japanese team, seven team members were rowing and one member gave instructions. On the other hand, in the Belgian team one member was rowing and the seven others were giving instructions.
In this crisis situation, the Belgian management gave proof of there management skills: they hired a consultancy agency to analyze the structure of the Belgian canoe team.
After many months of hard work, the experts came to the conclusion that in the Belgian canoe team, too many people were giving instructions and not enough people were rowing.
So with the report of the experts, the Belgian management decided to alter the structure of the canoe team: only four members of the canoe team had to give instructions, two members needed to supervise the instructors and one had to be the head of the supervisors. The last member rowed.
Also the following measures were taken to motivate the rower: “We need to enlarge his working area and give him more responsibility.”
A year later the Japanese rowing team won with 2 miles difference.
The Belgian team fired the rower immediately because of the bad results.
Never the less, a large bonus was given to the supervisors for their involvement in the project.
The consultancy agency made a new analysis and concluded that the chosen tactics were correct, that the motivation was good, but that the equipment needed improvement.
The Belgian team is now building a new canoe.

Two hundred people were laid off this week. They were all rowers...

Alien Conversation (2)

2008-12-05T20:39:00.001+02:00

They're Made Out Of Meat - Funny bloopers R us

Topmodel 2008

2008-11-23T19:19:00.005+02:00

Dit jaar wordt het Virginie Bleyaert.

Econoshock

2008-11-23T17:32:00.008+02:00

Ik heb net het boek Econoshock van Geert Noels gelezen. Het boek geeft een antwoord op de vraag waarom onze wereld zo sterk aan het veranderen is. Hij doet dit aan de hand van een zestal belangrijke economische schokken die - vroeg of laat - ons leven drastisch zullen veranderen.

• De opkomst van het Oosten
• Het einde van goedkope fossiele brandstoffen
• De crash van het hele financiële systeem
• De demografische evolutie
• De ICT-revolutie
• De opwarming van de aarde

Het is een boek die bij onze beleidsmensen verplichte literatuur zou moeten zijn. Het geeft aan dat ze de ‘not in my backyard’ politiek moeten stoppen en doortastende wereldwijde maatregelen moeten nemen. Het uitstellen van drastische maatregelen zullen veel te zware gevolgen hebben op de komende generaties. Er moet dus NU worden gehandeld.

Het is echter een positief verhaal. Het uitgangspunt doorheen heel het boek is dat de economie een afspiegeling is van het menselijk vernuft. Dat achteruitgang geen optie is en dat de mens onder druk erin slaagt om heel creatieve en innoverende oplossingen te bedenken.

Aan ons om de geboden opportuniteiten tijdig te zien en ze positief aan wenden. Ik heb alvast de Humo gekocht met het gratis 'Water & Climate-fonds' aandeel.

In Bruges

2008-09-17T23:27:00.003+02:00

Als rasechte Bruggeling kan ook ik niet nalaten eens een woordje te placeren over 'In Bruges' van regisseur Martin McDonagh. De film over Ray (Colin Farrell) en Ken (Brendan Gleeson), twee Ierse huurmoordenaars, die na een misgelopen 'hit' door hun opdrachtgever naar Brugge worden gestuurd om daar af te koelen.

Naast beide mannen speelt ook Brugge als locatie een hoofdrol in de film. De oudste van de twee (Ken), maakt van de nood een deugd en gaat de culturele rijkdom van de stad verkennen. Brugge wordt hierbij prachtig in beeld gebracht. Brugge is als bewegende postkaart. Laat de toeristen maar toestromen...

Ken's tegenpool Ray kan Brugge niet smaken. Te nerveus en overladen met schuldgevoelens over hun mislukte aanslag verveelt hij zich te pletter. Hij gaat dan ook woorden als 'fucking shithole' om Brugge te omschrijven niet uit de weg. Hij wil zo snel mogelijk weg uit "het land dat toch alleen maar aan elkaar hangt met pralines".

Het verhaal zelf vertel ik niet. Daarvoor moet je maar naar de film gaan kijken. Maar de tekst op de affiche "Shoot First. Sightsee later." ga je heel anders beleven door het heel sarcastisch einde van de film.

Vermist

2008-09-16T22:24:00.003+02:00

Squash racket vermist. Allez Geert, is die nu echt van jou...

Uitgaan

2008-08-24T16:22:00.003+02:00

Vaders van vijftien en zestien jarige pubers vroegen zich deze middag, hangend aan de toog van de sportclub af, of hun telgen het uitgaan meer en meer als een doel op zich beschouwen. Ik moet zeggen dat, buiten het af en toe meenemen van een film, ik bij mijn oudste, daar - tot nu toe wel te verstaan - nog niet veel van heb opgemerkt.
Het is misschien veelzeggend dat hij die zich meest zorgen maakte twee dochters heeft.

Gold!

2008-08-23T16:09:00.002+02:00

En dan nog in atletiek.

België boven?

2008-08-22T20:15:00.005+02:00

Allez, we hebben er één. En dan nog een zilveren! Ik wil niet de negatieve uitgangen, maar we moeten toch realist blijven. Als die - Amerikaanse, Engelse, Jamaicaanse - wijven hun stokken zouden kunnen vasthouden, was ik nog niet zo zeker dat er een medialle in zat. Dan waren we vijfde.
Ik weet het, ik ben een slechte verliezer... Maar mijn pronostiek is wel om zeep.

Snelste mens

2008-08-20T21:27:00.005+02:00

Usain Bolt. Kan het nog sneller? Hier is het antwoord. Op de 100m in ieder geval wel. Stel je voor. In een finale nog uitbollen...

Sportief België

2008-08-19T21:35:00.005+02:00

We hebben nog altijd geen medailles op de spelen.
Spijtig genoeg staat mijn pronostiek van 0 medailles nog altijd recht.
Als Tia en Jos Lansink met Cumano nu maar geen roet in het eten gooien.

In ieder geval, je moet het maar kunnen, geen madailles halen. Stel je eens voor dat China of de US ook zoveel ambitie zou hebben. Waar zijn ze bij het BOIC eigenlijk mee bezig? Neem nu een land als Australië. Enorm groot, maar ze zijn daar maar met een kleine 20 miljoen. Dat is ongeveer het dubbele van bij ons. We zouden dus de helf van hun medaille aantal moeten kunnen halen. Moest het nu maar een tiende zijn. Ik zou al tevreden zijn. Zij hebben er tot op de dag van vandaag al 35! En wij?

The Baltimore Bullet

2008-08-17T18:05:00.002+02:00

Nu al de man van de spelen. Michael Phelps is de grootste olympiër aller tijden met in totaal 14 gouden medailles. Acht maal goud op deze spelen alleen al. Niemand heeft hem die voorgedaan. En waarschijnlijk duurt het nog heel lang eer dit wordt geëvenaard, laat staan verbeterd.

De kinderen zijn van huis

2008-08-14T21:39:00.005+02:00

We zijn deze week kinderloos. Ze zijn allebei met de CM op vakantie.
Een ideale gelegenheid om een nieuw restaurantje uit te proberen.
We zijn op aanraden van een vriend naar De Bottelier geweest. Leuk restaurant, aangename sfeer, lekker eten.

Ook de wijn viel mee. We hebben een fles Amani gedronken.
Deze Zuid Afrikaan uit Stellenbosch paste wonderbaarlijk goed bij de scampi's die we hadden besteld. De Chardonnay heeft een prachtige stro-kleur met groene tinten. Ik proefde meloen en noten en op je gehemelte kreeg je een intens gevoel van zoute mineralen.

Eigenlijk wel een wijn om een paar flesjes van in huis te halen.

Wie is er nog te vertrouwen?

2008-08-07T22:46:00.005+02:00

Wereldwijd hebben mensen het meeste vertrouwen in brandweermannen, postbodes, leraars - aha, weer een pluim op de hoed van mijn madam - en artsen. Onderaan de vertrouwenslijst staan de politici.

Deze vaststellingen komt van het onderzoeksbureau GfK, die aan 23.000 inwoners uit 22 landen naar de beroepsgroep(en) vroeg waarin ze het meeste vertrouwen stellen.

Uit hun antwoorden blijkt dat de brandweermannen torenhoog op de eerste plaats prijken, met monsterscores van 99 procent in Zweden en 97 procent in België. Daarna volgen de postbodes (82%), de leraars (81%) en de artsen (78%).

Ons land wijkt ietsje af van dat internationale patroon, met een lagere score voor de postbodes (75%, slechts 70% in Wallonië) en een hogere - yes, nog beter! - voor de leraars (88%).

Onderaan de rangschikking staan de politici. Internationaal zegt nog 17% van de mensen vertrouwen te hebben in politici en bij ons (20%) is het niet veel beter. Je moet maar naar P. De Crem luisteren en je weet precies waarom...

Mama is van streek

2008-08-01T21:24:00.005+02:00

Op reis had mama een teek. Een klein prikje en daar zat ie dan. Een piepklein ding op de rug van haar hand. Tekenbeten zijn op zich niet erg. Maar er doen de vreemdste doemscenario's de ronde. Mama was van streek.

Het gevaar dat je via een tekenbeet de ziekte van Lyme of een andere ernstige aandoening kan oplopen, is sterk overroepen. De kans op besmetting bedraagt in ons land minder dan 5 procent. Als je binnen de 24 uur de teek verwijdert is het risico nog kleiner. In ons geval was dat minder dan 5 minuten...

Een tekenbeet kan enkel tot een dergelijke aandoening leiden als de teek besmet is met de bacterie Borrelia burgdorferi en dat is bij de meeste teken niet zo. Het risico op besmetting ontstaat pas een tijd na de tekenbeet en is het grootst van 48 tot 72 uur nadien. Je moet dus niet onmiddellijk naar de dokter lopen voor antibiotica.

Wanneer je de teek wegneemt met een pincet, is het belangrijk nadien de plaats van de beet goed in het oog te houden. Als er zich tijdens de eerste maand een pijnloze, rozig-grijze vlek vormt die elke dag 2 tot 3 cm groeit ben je besmet. Pas dan moet je naar de dokter.

Het is zo ver...

2008-07-27T23:06:00.001+02:00

Het is zo ver. Ik heb de kaap van de 82kg overschreden.
Drastische maatregelen dringen zich op. Mijn BMI flirt met de 25...
Dit kan niet verder. Ik moet hier dringend iets aan doen.
Ik had dit jaar uitgeroepen als het 'jaar van de buik'. En dit is het echt aan het worden. Wel geen dambordje - wat eigenlijk de bedoeling was - maar een dikke laag spek!

Hier de maatregelen van fase 1:

geen alcohol tijdens de week
minimum 2500 kcal/week verbruiken door sport
minder dan 2400 kcal/dag eten

En nu maar hopen dat er geen 2de fase nodig is.

's Morgens

2008-07-24T22:08:00.000+02:00

's Morgens kreun ik: o, die wekker!
Oooh, ik lig hier nog zo lekker.
Lekker warm in mijn bed! Nee, kom,
'k draai me nog maar even om.

Vakantie

2008-07-07T13:25:00.002+02:00

Verdomme, ik ben te laat om mijn krant te schorsen tijdens ons verlof. Je moet dit minstens 7 dagen vooraf doen. Moet ik nu mijn vakantie schorsen?

Watermeloen heeft het 'Viagra Effect'

2008-07-06T23:45:00.000+02:00

A slice of cool, fresh watermelon has effects similar to Viagra — but don't necessarily expect it to keep the fireworks all night long...

Watermelons contain an ingredient called citrulline that can trigger production of a compound that helps relax the body's blood vessels, similar to what happens when a man takes Viagra.

Found in the flesh and rind of watermelons, citrulline reacts with the body's enzymes when consumed in large quantities and is changed into arginine, an amino acid that benefits the heart and the circulatory and immune systems.

More citrulline — about 60 percent — is found in watermelon rind than in the flesh. Citrulline is found in all colors of watermelon and is highest in the yellow-fleshed types.

There's however one downside: One would need to eat about six cups of watermelon to get enough citrulline to boost the body's arginine level.
The problem you have when you eat a lot of watermelon is you tend to run to the bathroom more. And this is definitely not what one likes during a romantic night...

Gedicht

2008-06-23T22:16:00.000+02:00

Er was eens een bij te 's-Gravenhage
die antwoord wist op alle vragen.
Toen men hem moeilijk genoeg
"Wat was was eer was was was?" vroeg,
werd hij winnaar van de quiz
met "Eer was was was was was is".

No country for old men

2008-06-22T19:04:00.011+02:00

Anno 1980. Een jager vindt in wat misschien ooit de prairie werd genoemd, maar nu voornamelijk oogt als een troosteloos stuk Texaanse woestijn, enkele met kogels doorzeefde auto's en nog meer lijken. Plus een lading drugs, en wat verderop een tas boordevol dollars. Duidelijk het decor van een drugsdeal die bloederig uit de hand is gelopen. De man (Josh Brolin) gaat er met het geld vandoor, maar is zich ervan bewust dat hij daardoor van jager veranderd is in prooi. De even koudbloedige als efficiënte huurmoordenaar Chirurgh (duivelse vertolking van Javier Bardem) raakt hem snel op het spoor, en hij is niet de enige.

In de marge van deze onverbiddelijke jacht, waarbij heel wat slachtoffers vallen ('op het verkeerde moment op de verkeerde plaats'), mijmert een ouder wordende sheriff (een ingetogen Tommy Lee Jones) over heden en verleden. Dit soort geweld, veroorzaakt door de drugshandel en de veranderende zeden, is niet meer aan hem besteed.

De gebroeders Ethan en Joel Coen, die allebei tekenen voor scenario én regie, hebben al vaker gegrasduind in het genre van de misdaadthriller, met films als Blood Simple, Miller's Crossing, Fargo en The Man Who Wasn't There. Hun adaptatie van de gelijknamige roman van Pulitzer Prizewinnaar Cormac McCarthy biedt hen de gelegenheid om hun uitgepuurde vakmanschap met verbluffend gemak te demonstreren. 'On top of their game' noemen de Amerikanen dat.

De Coens vertellen dit verhaal van noodlottig en zeer bloederig geweld, van morele desintegratie, van (on)schuld en boete, op een rustige en efficiënte, want erg spannende en dreigende manier. De weidse landschappen, subliem gefotografeerd door Roger Deakins, zijn de stille en kille getuigen. De ironie waarvan veel eerdere Coenfilms doordrongen waren is hier ingeruild voor sarcasme. De humor is zo zwart dat zelfs de grijnslach van het verbouwereerde publiek dreigt te verstarren. Straf, maar wel keihard.

Leve de dure olie

2008-06-21T17:42:00.006+02:00

Je zult me misschien gek verklaren, maar de dure olie zou wel eens een zegen kunnen zijn voor het milieu en dus voor de toekomst van onze kinderen.

Weet je hoelang al een electrische wagen bestaat? In 1990 heeft General Motors al een betaalbare electrische wagen (de EV1) op de markt gezet. Het was een succesverhaal, maar werd door de olie lobby de grond in geboord.
Nu de olie zo duur is, worden nieuwe initiatieven gelanceerd die opeens betaalbaar blijken.

Daarnaast vind ik dat we afmoeten van al die vrachtwagens op de weg. Onze wegen lijken wel rijdende opslagplaatsen. De oorzaak hiervan is het feit dat het wegtransport veel te goedkoop is. In de prijs van het wegvervoer wordt geen rekening gehouden met de milieukosten en het file leed. Zonder dan nog te spreken over de vele ongevallen en het menselijk leed die het wegtransport met zich meebrengt.

Dit moet veranderen. Er moet weer meer vervoer naar het spoor en de waterwegen. En om dit voor elkaar te krijgen zijn hoge brandstofprijzen essentieel. De hoge prijs zal het wegtransport minder economisch aantrekkelijk maken waardoor het weer aangenaam wordt om naar Brussel te rijden.

En ik moet toegeven. Je kunt evengoed met de fiets naar de bakker. Maar zoals elke goeie Belg doe ik dit pas wanneer mijn portemonnee eronder lijdt.

Ieren zeggen nee tegen Europa

2008-06-19T22:44:00.000+02:00

Een jaartje of twee zonder Europees geld zouden de Ieren misschien tot inkeer doen komen...

Boomhut (2)

2008-05-18T21:20:00.008+02:00

Dag 1 van de werken aan de boomhut zit erop. Er is al het één en ander veranderd. De glijbaan is weg, het klimmuurtje en het hellend vlak zijn er ook niet meer. Eén van de platformpjes is verlaagd zodat er nu één groot plateau is. En van wat recup materiaal is al een begin gemaakt van de hut zelf.

We hebben ook al een ladder!

Zo zag de schommel er vroeger uit.

En nu zo.

En de ladder.

Vaarwel Jaak

2008-05-14T22:41:00.003+02:00

Do not go gentle into that good night,
Old age should burn and rave at close of day;
Rage, rage against the dying of the light.

Though wise men at their end know dark is right,
Because their words had forked no lightning they
Do not go gentle into that good night.

Good men, the last wave by, crying how bright
Their frail deeds might have danced in a green bay,
Rage, rage against the dying of the light.

Wild men who caught and sang the sun in flight,
And learn, too late, they grieved it on its way,
Do not go gentle into that good night.

Grave men, near death, who see with blinding sight
Blind eyes could blaze like meteors and be gay,
Rage, rage against the dying of the light.

And you, my father, there on the sad height,
Curse, bless, me now with your fierce tears, I pray.
Do not go gentle into that good night.
Rage, rage against the dying of the light.

(Dylan Thomas)

Dwars door Brugge

2008-05-04T21:49:00.006+02:00

Vandaag was het de jaarlijkse 10 mijl run in Brugge. Bram en Maarten liepen mee. Kasper, hun squash trainer, had hen ingeschreven. Eerder als een zottigheid, want beiden waren hierop niet getaind. Toch hebben ze een vrij puike prestatie geleverd.
Goed gedaan jongens!

Boomhut

2008-04-24T22:36:00.003+02:00

De jongste wil een boomhut. Er is wel één groot probleem. We hebben geen boom in de tuin...
Dus wordt het een verbouwing van de schommel annex klimtoren.
Wordt vervolgd. Let wel, ik ben niet zo handing met planken, zagen, boren en vijzen! In elk geval is opa al opgetrommeld.

Check these out (2)

2008-04-06T21:29:00.000+02:00

The Nucleus project
Droplet Microscopy
Het alfabet anders bekeken

Internetten

2008-04-05T22:47:00.008+02:00

Wordt dit onze toekomst...

Onze moeder was een schat.
Die kookte, naaide, dagelijks bad.
Nimmer was haar iets te veel.
Ieder kreeg op tijd zijn deel.
En vader kreeg voor ieder klusje,
altijd weer een dankbaar kusje.
's Avonds rustig bij de haard,
's zondags lekker appeltaart.
Helaas, 't is over met de pret:
Mammie is aan 't internet.
Nog steeds is pappie in de weer,
maar hij krijgt geen kusje meer,
zit vaak zielig bij de buis.
Mammie liefkoost nu een muis.
Nooit meer is er appeltaart,
't is hotmail, dot com, apestaart.
Zelden is er warm te eten,
haar kookkunst is ze mooi vergeten.
Internetten uur na uur,
eten komt nu uit de muur.
Een bal gehakt en een kroket,
want mammie is aan 't internet.
Laatst verloor ze duizend yen,
poker spelend met Dzjapaen.
En een man uit San Francisco
wil nu met haar naar de disco.
Ze deed zich voor als een jonge meid,
en nu raakt ze hem niet meer kwijt.
Pappie gaat alleen naar bed,
want mammie is aan 't internet!

IRPStackSize again...

2008-04-01T23:26:00.004+02:00

This parameter has bothered me again.
I've installed a SQL server 2005 clustered environment that required some named instances. Everything went fine till I had to define the location of the data files in the selected cluster group.

I got the error 'These is not enough disk space on the destination disk for the current SQL server data files [...]'. It should have been 'There is...', but then, at Microsoft, even writing correct English is difficult.
This error is not correct since the disk I specified had 200GB free disk space and I could create files using the windows explorer.

The problem was caused by a too low value of the IRPStackSize. What is mentioned here is total rubbish.
Increasing the value from 16 to 20 (decimal values) solved the problem for all SQL instances I had to install.
The parameter is located in HKEY_LOCAL_MACHINE\System\CurrentControlSet\Services\LanmanServer
\Parameters

Achmed The Dead Terrorist

2008-03-30T20:49:00.003+02:00

Eentje die mijnen oudsten gevonden heeft.

Au clair de la lune

2008-03-30T06:02:00.000+02:00

Thomas Edison, de vader van de geluidsopname, is niet langer de eerste meer. Amerikaanse onderzoekers hebben een opname gevonden in Parijs die dateert uit 1860. Dit is zo'n kleine 20 jaar ouder dan de eerste opname - de woorden 'Mary had a little lamb' - die Edison maakte met zijn fonograaf op een blad zilverpapier.

De opname van 1860 is gemaakt met de phonautograph. Een uitvinding van Edouard Léon Scott de Martinville, een Parijse drukker en kunstenaar. Dit toestel kon geluid wel opnemen maar niet terug afspelen.

Het heeft dus wel wat moeite gekost om de geluidsgolven die op papier werden geëtst te kunnen afspelen. Geleerden van het Lawrence Berkeley National Laboratory uit Californië zijn met moderne optische technieken daarin geslaagd.

Het resultaat vind je hier.

Zomeruur

2008-03-29T17:13:00.002+02:00

Komende nacht moet je je klok een uur vooruitzetten. Slecht nieuws dus, want dit betekend een uurtje minder lang slapen.
Zomertijd moet ervoor zorgen dat het langer licht blijft en we dus daardoor meer energie besparen. Je moet er dan wel voor zorgen dat je opstaat wanneer het klaar is. Anders heeft het niet veel zin hé.

Wijsheid (3)

2008-03-25T21:49:00.000+02:00

Een verstandig hoofd heeft een gesloten mond.

Open brief aan de eerste minister

2008-03-20T12:20:00.002+02:00

Geachte Heer Leterme,

na 282 dagen is Uw kind geboren. Het is niet om aan te zien. Het is geboren omdat het enige alternatief nieuwe verkiezingen waren. Ondanks een dracht van meer dan 9 maanden is het heel prematuur. Het zal maar leven tot de zomer.

Uw regeerakkoord is geen regeerakkoord. Er staat niets in! U gaat 'onderzoeken', een 'dialoog' aangaan en hebt veel 'voornemens'. Maar dergelijke termen passen niet in zo'n akkoord. Waar zijn de cijfers, de beslissingen?
Al je voornemens samen gaan heel wat kosten. Waar ga je die 10 miljard euro halen? Je weet toch dat je 1,8% - en niet 1% - van het BBP moet over hebben tegen 2011. Dit staat zo in de wet. Hoe ga je daar rond geraken? Of telt de wet niet voor jullie?

Meneer de minister, je laat ons in de steek. Je speelt met onze 'oude dag'. 800.000 mensen hebben je het vertrouwen gegeven, maar je laat ze in de steek. Doe er nog iets aan voor het te laat is. Bestuur ons land zoals een goede huisvader. Het is cliché, maar daarom niet minder waar.

Wat zijn eigenlijk je prioriteiten? Je spreekt altijd van goed bestuur. Maar daar heb ik de laatste negen maanden nog niet veel van gezien. Je prioriteiten zouden toch dat goed bestuur moeten zijn, de toekomst van ons land en het nastreven van een evenwichtig compromis tussen de twee taalgemeenschappen. Maar ik raak meer en meer overtuigd van het feit dat je hele ploeg meer belang hecht aan de volgende verkiezingen dan aan die prioriteiten.

En de kranten zijn ook niet echt mals. Ze zijn het allen eens: 'Niemand gelooft erin'; 'Puin ruimen'; 'Ceci n'est pas un regeerprogamma'; 'Schijnvertoning'; 'No future?' Er moet dan toch iets van aan zijn. Het zijn daar toch niet allemaal ezels.

In juli komt je volgende kans. De vierde al. Meneer de minister, het moet dan echt beter!

Wondergoed

2008-03-19T23:37:00.000+02:00

Dit moet ik hebben! Gezien ik 2008 heb uitgeroepen tot 'het jaar van de buik'.
Het Japans bedrijf Wacoal heeft een onderbroek op de markt gebracht die ons moet helpen in onze strijd tegen een buikje. Het ondergoed zit zo strak rond het lichaam, dat we blijkbaar verplicht worden met een rechtere houding te lopen. De inspanningen die daarvoor nodig zijn, houden de buikspieren in beweging en zorgen er zelfs voor dat je kilo's verliest.
Het moet werken! Wacoal verkocht al 7 miljoen exemplaren van de vrouwelijke versie...

Memory stick

2008-03-18T23:18:00.003+02:00

Heel lang geleden heb ik van een 'Oosterse connectie' een memory stick gekregen. Toen was 250 megabyte geheugen capaciteit ongezien in ons Belgenlandje. Maar swat. Gezien mijn vrouw vindt dat ze die stick beter kan gebruiken dan ikzelf, heeft ze het ding haar maar eigen gemaakt.
Tot daar geen probleem, ware het niet dat ze het kleinnood een drietal weken geleden is kwijtgespeeld. Totaal zoek. Nochthans legt ze altijd alles (lees: nooit iets) op dezelfde plaats. En daar ik van nature een 'opkuis afwijking' heb, was de schuldige al snel gevonden...
Tot gister dan. Want zie. Wat zat daar in de rubberen afdichtring van de wasmachine? Inderdaad ~~mij~~ haar stick.
En wat blijkt, na een uurtje drogen op de radiator. Alles staat er nog op. Geen enkele bit is verdwenen. Allez voor het ogenblik toch. Maar de oxidatie komt nog en die is onverbiddelijk. Ik heb haar toch maar aangeraden een nieuwe te kopen. Ze zijn nu trouwens toch in de aanbieding bij de Lidll.

Backstage bij Ann Demeulemeester

2008-03-17T06:25:00.002+02:00

Vorig weekend stond in DM magazine een mooie foto reportage over Ann Demeulemeester.

Sport is gezond

2008-03-16T17:35:00.003+02:00

Deze morgen ging ik zonder den oudsten naar het squash centrum. Je weet wel. Het zijn examens.
De papa's slaan een balletje, terwijl de gasten normaal met het serieuse werk bezig zijn. Maar het is anders verlopen. Toen ik aankwam was het grote paniek. Gerrit zat onder het bloed. Een raket in z'n oog. Het zag er vrij ernstig uit. Overal bloed.
Ik ben met hem naar de spoed gereden. Vlug bediend. Chapeau voor de spoed van St.-Jan. We waren nog voor den aperitief terug...
Al bij al viel het nog wel mee. Vier draadjes in z'n ooglid en een gezwollen blauw oog... Morgen een dag je vrij. De gelukzak!

Belgen (Bruggelingen?) op de Zuidpool

2008-03-16T03:12:00.000+02:00

De eerste fase van het nieuwe Belgische poolstation Princess Elisabeth is na 4 maanden klaar. Het station bevindt zich in Utsteinen op Antarctica. Later dit jaar gaat het team onder leiding van Johan Berte en Alain Hubert terug om er met de tweede (tevens laatste) bouwfase te beginnen. Deze tweede fase bestaat uit de installatie van de functionele systemen. Die systemen zijn zo ontworpen dat het hele poolstation CO2 neutraal wordt. Ze worden nu nog vollop gestest en afgewerkt.

Check these out (1)

2008-03-15T16:31:00.005+02:00

Vreemde klok, maar het doet je toch wel nadenken...
Map of the known universe
The Wikisky...

Samber

2008-03-09T01:34:00.031+02:00

Samber is een literaire stripreeks van Bernard Hislaire, die de serie tekent als "Yslaire". Het verhaal speelt zich af in de 19e eeuw. Een typisch kenmerk aan de strips is dat de hoofdkeuren rood en zwart zijn, wat een verwijzing is naar de roman "Le rouge et le noir" van Stendhal. Julie, één van de hoofdpersonages, heeft ook rode ogen.

Na de reeks "Frommeltje en Viola" start Bernard Hislaire samen met Balac aan Samber. De stijl is totaal verschillend in vergelijking met zijn vorig werk en hij signeert dan ook niet meer met Hislaire maar met Yslaire. Voor de omgeving inspireren ze zich op het familieverblijf van zijn toenmalige partner in de streek van Digne. In januari 1985 wordt het eerste album "Minder is meer" uitgegeven. Het is meteen een groot success en wordt overladen met prijzen. De samenwerking tussen Yslaire en Balac eindigt jammer genoeg nog vóór het tweede album verschijnt.

Het tweede album verschijnt daardoor pas in november 1990 onder de titel "Ik weet dat je terug zult komen". Het derde album "Revolutie, revolutie..." komt 3 jaar later uit. Het derde album wordt later hernoemd tot "Vrijheid, vrijheid...". In november 1996 verschijnt het vierde album "Moeten wij dan samen sterven..."
Mij lijkt het verhaal dan vertelt, maar toch wordt er nog een vervolg uitgegeven. Een commercieële melkkoe? In september 2003 breidt Yslaire nog een vervolg: "Vervloekt zij de vrucht van uw schoot...".
In mei 2007 verschijnt dan een prequel onder de hoofdtitel "De oorlog van de Sambers". Enkel deel 1 "Hugo & Iris" is nu al beschikbaar. Verhaal is van Yslaire. Illustraties en kleur worden verzorgd door Bastide en Mézil.
Nu pas wordt het duidelijk wat de auteur van plan is met de reeks. Yslaire wil er één grote familie kroniek van maken.

Tweede generatie (1847-1848) Bernard & Julie

Eerste hoofdstuk Minder is meer
Tweede hoofdstuk Ik weet dat je terug zult komen
Derde hoofdstuk Revolutie, revolutie...
Vierde hoofdstuk Moeten wij dan samen sterven...

Derde generatie (1856-1862) Bernard Marie & Judit

Eerste hoofdstuk Vervloekt zij de vrucht van uw schoot...
Tweede hoofdstuk De zee gezien vanuit het Vagevuur
Derde hoofdstuk Onze ogen, onze haren, onze trots...
Vierde hoofdstuk Wat mijn ogen niet zien

Laatste generatie (1862-1871) Nelson & Judith

Eerste hoofdstuk Ter hoogte van de aanlegplaats
Tweede hoofdstuk De kersen van Juffrouw Dyeu
Derde hoofdstuk Alle razernij van de hoop
Vierde hoofdstuk De laatste van de Sambers

De oorlog van de Sambers (tekst Yslaire)

• Boek I (1830 - 1847) Hugo & Iris

Eerste hoofdstuk De bruiloft van Hugo
Tweede hoofdstuk De passie volgens Iris
Derde hoofdstuk De maan die kijkt

• Boek II (1760) Werner & Charlotte

Eerste hoofdstuk De eeuwigheid van Saintange
Tweede hoofdstuk De rode mis
Derde hoofdstuk Uw kind, gravin...

• Boek III (-40.000 voor Christus ) Aam & Yev

Eerste hoofdstuk De schepping
Tweede hoofdstuk In het begin
Derde hoofdstuk Ecce homo oculis

Minder is meer...

Op de begrafenis van hun vader laat Bernard Samber zijn zus Sarah achter op het kerkhof. Hij dwaalt rond en gaat schuilen voor het onweer onder een brug. Daar ontmoet hij Julie, de stropersdochter met de rode ogen. Vóór Bernard terug naar zijn zus gaat, spreken ze af om middernacht.
Tijdens hun afspraak vraagt Julie Bernard haar zijn dood te schenken. Omdat de levenslijn van zijn hand langer is dan de hare, snijdt Julie zijn levenslijn door met haar haarspeld.
Leuk detail: de bloedlijn in zijn hand zie je voortdurend terug op de kaften van alle albums uitgegeven vóór 2003.
Wanneer Julie Bernard komt opzoeken loopt alles uit de hand. Sarah, bezeten door de boeken van haar vader, meent Julie te moeten doden. "Want de afstammelingen van de stam, gebrandmerkt met vurige ogen, zullen wraak bekomen, te vuur en te zwaard, met tanden of klauwen, tot in het nakomelingschap van hun beulen."

Wanneer dit niet lukt en Sarah’s moeder die handschriften wil vernietigen, doodt Sarah, razend van woede, haar moeder. Julie wordt echter beschuldigd van de moord en vlucht naar Parijs.

De Auteur

Yslaire (Bernard Hislaire, Brussel, 11 januari 1957) is een Belgische scenarist en tekenaar.
Hislaire volgt een opleiding in Sint-Lucas in Brussel. In 1975, hij is dan 18, gaat hij voor het weekblad Robbedoes werken. Niet veel later tekent hij een kort verhaal onder de titel De derde dief. Vanaf dan kan hij rekenen op befaamde scenaristen zoals Raoul Cauvin en Jean-Marie Brouyère, met wie hij meerdere reeksen zal opstarten zoals Zakkenloper en Blasius. In 1978 lanceert hij zijn eerste serie Frommeltje en Viola die in het weekblad Robbedoes verschijnt. Deze serie loopt tot 1985.

In 1986 resulteert zijn ontmoeting met de scenarist Balac, pseudoniem van Yann, in de start van de reeks Samber. Bernard Hislaire tekent voortaan onder de naam Yslaire. Deze reeks vertelt het verhaal van de onmogelijke liefde tussen Bernard Samber, een jonge « bourgeois », en de proletarische Julie gedurende de Franse revolutie van 1848. De volledige serie wordt uitgegeven door Glénat en kent zowel commercieel succes als bijval bij de critici. De reeks wordt jammer genoeg onder een nieuwe omslag in 2003 opnieuw uitgegeven.

In 1997 start Yslaire met een website. Dit geeft ook aanleiding tot twee boeken, "Introduction au XXe ciel", gevolgd in 1998 door "Mémoire du XXe ciel: 98". Deze nieuwe reeks wordt hernomen in 2000 door de uitgeverij 'Les Humanoïdes Associés' en de twee albums worden heruitgegeven in één enkel album met de titel "XXe ciel.com: Mémoires 98".
Het jaar daarna verschijnt "Mémoires 99" en in 2004 tekent Yslaire voor deze reeks twee mogelijke eindes: "Mémoires <19>00" en "Mémoires <20>00". In 2003 start hij een nieuwe reeks Drie maagden. In 2006 start hij met de reeks "De Hemel boven Brussel".

Vlieg er eens uit

2008-03-05T06:02:00.010+02:00

Onze oudste heeft een kite gekocht om aan zee te gaan vliegeren. Dit is tegenwoordig erg 'in' bij 15 jarigen. Zo'n vliegers zijn niet van die onbenullige draakjes van in onze tijd, maar 3 à 4 vierkante meter grote zeilen die bij 5 beaufort al je krachten vergen om in bedwang te houden. Vraag het maar aan onze zus. Die ging laatst bij een stevige bries plat op de buik...

Maar dat is nog klein bier in vergelijking met de computer gestuurde kites die worden gebruikt bij containerschepen. Het zijn niet allemaal wereldzeeën bevuilers. De MS Beluga Skysails is uitgerust met zo'n computer gestuurde kite.

De Beluga is een 10.000 ton vrachtschip van 312 meter lang en wordt gedeeltelijk voortbewogen door een vlieger van 160 vierkante meter. Deze vlieger moet een brandstofbesparing opleveren van 10 à 15 procent.

Naast het kostenbesparende effect van Sky Sails is er de reductie van uitstoot van schadelijke gassen. Zowel de uitstoot van CO2 als van zwaveldioxide zou sterk verminderen.

Navolging zal dit experiment zeker hebben. Vooral met een prijs van boven de 100 dollar per vat ruwe olie. Daarnaast is Sky Sails van plan vliegers van 600 vierkante meter te introduceren, wat een besparing van 35 procent mogelijk zou maken.